Email   Print

God mag weer

Boekbespreking.

Hij had er slechts zijn hele leven voor nodig om tot de conclusie te komen dat hij gewoon op zoek was naar God. Het grootste deel van zijn leven was Gerald Jampolsky een militant theïst. Wanneer het woord God ergens viel, vluchtte hij weg, ontkende diens bestaan of gaf hem de schuld van de vele afschuwelijke dingen die hem overkwamen. Religie was vooral voor sukkels die houvast nodig hadden. Niet voor logisch denkende mensen als Jerry. Zelfs toen Jampolsky's leven in 1975 na een pijnlijke scheiding dramatisch veranderde en hij - na een periode van alcoholisme - bewust voor een spirituele weg koos, vermeed hij God. Achteraf erkent psychotherapeut Jampolsky, dat God meer bij hem aanwezig was dan hij durfde in te zien. Het was niet God die hem had verlaten, maar het was precies andersom. Hoe anders had Jerry het eerste Centre for Attitudinal Healing in Sausolito, Californië, van de grond kunnen tillen? Dit ene centrum inspireerde tot het ontstaan van meer dan honderdvijftig centra en groepen over de hele wereld, die allemaal kosteloos hulp bieden aan mensen die geconfronteerd worden met catastrofale ziekten.

Zijn eerste boek Liefde is angst laten varen - in 1979 geschreven - werd een absolute klassieker voor de new-age-beweging, die toen nog in de kinderschoenen stond. Hoewel het boek over spirituele transformatie gaat, vermeed hij het woord God angstvallig. Het komt er slechts één keer in voor. Hij had het andere keren vervangen door 'Liefde'. Ruim twintig jaar later, in De kortste weg naar God, draait Jampolsky niet langer om de hete brei heen. Zijn nieuwste boek gaat alleen nog maar over God en vooral over hoe wij hem kunnen bereiken. Dat betekent vooral afrekenen met een vracht oude concepten die ons ervan weerhoudt God te ervaren zoals hij/zij/het werkelijk is. Natuurlijk is daar de straffende God, die voortdurend over ons waakt, klaar om ons leven te verwoesten. En ook de onbereikbare God, die slechts voor een handjevol uitverkorenen te bereiken is. En er is de God die alleen door dikke boeken is te begrijpen of alleen in kerk, moskee of tempel is te vinden. Voor Jampolsky leeft God vooral in zijn hart en in ieders hart. En dat kan nooit ver weg zijn. God is er niet soms, maar altijd en overal, klaar om te helpen, klaar om te helen.

Het is knap dat Jampolsky er in slaagt om de lezer niet te vermoeien, wanneer hij om de vijf zinnen het woord 'God' gebruikt. Misschien komt dat omdat hij niet vanuit religie of dogma schrijft. Hij is er niet op uit te bekeren. Hij wil zelfs niet overtuigen. Integendeel: als geen ander laat Jampolsky zien dat God daar - juist daar - niet kan worden gevonden. God hoeft niet te worden bewezen. God kan alleen worden ervaren. En wie bereid is zijn hart te openen, maakt de weg vrij. De kortste weg naar God is eigenlijk simpel, vindt Jampolsky: de erkenning dat we al thuis zijn in het hart van God. Misschien is het geen volledig boek, misschien is het wel helemaal niet zo'n goed boek en misschien is het voor sommigen als het intrappen van de ene na de andere open deur. Maar wat Jampolsky wel weer voor elkaar heeft gekregen, is een boek te schrijven dat de tijdgeest vangt. Dat er in deze tijd weer over God mag worden gesproken en geschreven, zonder dat er allerlei Pavlov-reacties de auteur en het boek onmiddellijk afbranden, is stof ter overpeinzing. God mag weer. Of zoals Neale Donald Walsch, schrijver van onder meer Een ongewoon gesprek met God en op de achterflap aanwezig om iets moois over Jampolsky's boek te zeggen, het zo treffend verwoordde: 'Het kan toch niet waar zijn dat God tweeduizend jaar geleden tegen één man sprak en vervolgens zijn mond hield?'