Email   Print

Het zand en de rivier

Er was eens een rivier die hoog op de top van een berg ontsprong. Zij stroomde omlaag, steeds maar lager en lager dwars door de meest prachtige landschappen, door donkere wouden, met bloemen bezaaide velden.

Op een dag bereikte de rivier de rand van de woestijn en toen kon zij niet verder. Maar de rivier wist dat haar bestemming aan de andere kant van de woestijn lag, dus zij vocht en zij vocht, maar wat zij ook probeerde, ze zakte alleen maar dieper weg. En op een dag sprak het woestijnzand: 'Waarom doe je niet net als de wind en vlieg je over mij heen?'
'Hoe kan dat?' vroeg de rivier. 'Ik ben een rivier, ik kan toch niet vliegen net als de wind?'
'Nee daarom moet je ook één worden met de wind.'
'Kan dat dan?'
'Natuurlijk! Kijk, als je echt wilt, dan komt er een dag dat je omhoog stijgt en de wind je opneemt in zijn tedere armen. Hij draagt je over mijn gloeiende hitte heen en laat je als regendruppels op de hoogste bergtop vallen. Jouw druppels verzamelen zich en jij wordt wéér een rivier.'
'Is dat echt waar?' vroeg de rivier.
'Geloof het maar, want als je dat niet doet, zal je het nooit verder brengen dan de modderpoel die je nu bezig bent te worden.'
'Maar kan ik dan niet altijd dezelfde rivier blijven die ik nu ben?'
'Nee', antwoordde het zand.
En de tijd verstreek. De modderpoel droogde uit. Op een dag verdampte het laatste water van wat eens de rivier was, het steeg omhoog, de wind nam het op in zijn armen, droeg het over de woestijn heen en liet het als regendruppels op de hoogste bergtop vallen. De druppels verzamelden zich en zo ontstond een hele nieuwe rivier.
De rivier dacht bij zichzelf: 'Ja, nu pas zijn mijn ogen geopend en heb ik mijn ware aard gevonden.' Maar het woestijnzand sprak: 'De rivier heeft het geleerd, maar wij woestijnkorrels wéten het, omdat wij het iedere dag zien gebeuren, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat en van 's avonds laat tot 's morgens vroeg. Omdat wij ons uitstrekken van de voet van de berg tot aan de monding van de rivier die uitstroomt in de oneindige oceaan. En daarom zeggen de wijzen: 'Het staat allemaal in het zand geschreven.'