Email   Print

Oude eiken

Oude bomen brengen rust, juist ook in deze hectische tijden.

Het was een wervelende zomer op de redactie van Ode. We hebben de bureaus verplaatst en aansluitingen vernieuwd. We hebben opgeruimd en oude archieven geschoond. We hebben plannen gemaakt voor een mooie toekomst voor Ode en we hebben stilgestaan bij de opbrengst van de eerste vijf jaren. We hebben het initiatief genomen tot een grote internationale conferentie 'Economie - alsof mensen er toe doen'. We hebben Ode aan het werk 'verzelfstandigd' tot een nieuwe bijlage en we hebben twee nieuwe nummers gemaakt. Als ik het zo opschrijf, is het een vol zomerprogramma. En dat was het ook. Maar nu de eerste herfststorm blaast, lijkt al die activiteit al weer verdwenen in een ver verleden. De tijd vliegt - je kent dat wel. De tijd vliegt steeds sneller. We gaan verder en we doen meer. Ervaringen verdringen elkaar ogenblikkelijk en het is een kunst om alle activiteit werkelijk te beleven. Soms verlang ik naar traagheid. Naar lange, slome dagen die steeds hetzelfde zijn. Tegen beter weten in. Het geluk ligt, denk ik, niet in het ontsnappen aan de tijdgeest.

Ergens in deze volle zomer vond ik in een oude Whole Earth Catalog een verhaaltje van Gregory Bateson. Het gaat ongeveer zo: 'New College in Oxford is een betrekkelijk jong instituut. Vandaar zijn naam. Het werd opgericht aan het einde van de zestiende eeuw. Het heeft - zoals de meeste van dergelijke instellingen - een grote eetzaal waarvan het plafond wordt gedragen door eiken balken. Geweldige balken, dik en meer dan tien meter lang. Onlangs werden de balken geïnspecteerd en het bleek dat ze vol met boktorren zaten. Het bestuur werd geïnformeerd dat de eetzaal op instorten stond. Het bestuur kwam bijeen om zich over de situatie te beraden en het gesprek stuitte al snel op de vraag: waar haal je tegenwoordig zulke eiken balken vandaan? Een van de leden suggereerde, dat er misschien een paar geschikte oude eiken stonden op het land van de New College. Zulke instellingen hebben immers in de loop der tijd via legaten vaak land verkregen. Maar die landgoederen liggen dus verspreid over het land. Daarom werd de boswachter van het instituut gevraagd of hij wist of er ergens geschikte eiken stonden. 'Heren, we hebben ons afgevraagd of jullie het ooit zouden vragen', luidde zijn antwoord. Het bleek, dat toen New College werd opgericht, een groepje eiken was geplant om de balken van de eetzaal te vervangen als dat nodig zou zijn. Immers, zulke balken worden op den duur door insecten aangevreten. Dit plan was gedurende vierhonderd jaar overgedragen van boswachter naar boswachter: 'Van die eiken blijf je af - die zijn voor de eetzaal.'

Oude bomen brengen rust, juist ook in deze hectische tijden. Ik put troost uit dit verhaal, want er ging ook iets helemaal mis deze zomer. De reorganisatie van onze abonnementenadministratie - die natuurlijk was bedoeld om u beter van dienst te kunnen zijn - liep uit op een typisch computerfiasco. Mensen ontvingen Ode niet en anderen kregen twee exemplaren. Bestellingen die uitbleven. En we waren ook nog eens niet goed bereikbaar. Een drama, dat wij gelukkig weer bijna in de hand hebben. De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen. Zo is het. Namens het team van Ode bied ik u onze verontschuldigingen aan voor alle ongemak en frustratie.
En ik ga een boom planten.

Jurriaan Kamp
jkamp@ode.nl

PS. Mocht er toch nog iets niet in orde zijn, neem dan alsjeblieft contact met ons op (010 436 0995).