Email   Print

Weet u wel wie ik ben?

Wereldberoemd in Heemstede, dook freelance journalist Maarten Westermann ('met dubbel n') in de roddelbladen.

Gewone mensen krijgen - als het een beetje lukken wil - kinderen. Sterren niet. Sterren krijgen een liefdesbaby. Sterren wonen niet in een huis, maar in een miljoenenvilla. Hun vakanties zijn per definitie romantisch. Hun feesten heten party's en wat zij daar doen, is schitteren. Veroveren de sterren niet de hitlijsten of de wereldpodia, dan wel onze harten.
Om mij heen liggen vier roddelbladen van een hele week. Gekocht door mijn dochter, om te voorkomen dat ik betrapt zou worden met een Privé, Story, Weekend of Party onder de snelbinders. Met deze schat aan informatie wil ik proberen een strategie te ontwikkelen om beroemd te worden. Dat kán! Beroemd zijn is namelijk niet alleen iets wat je zomaar overkomt omdat je een koningskind bent, bijvoorbeeld. Of omdat je heel erg hard in een raceauto kunt rijden. Of mooi kunt zingen. Nee, je kunt je beroemdheid ook organiseren. Een week of wat geleden zag ik op televisie een cabaretier die een televisieprogramma heeft waarin hij zichzelf voor de meest onmogelijke opgaven plaatst. In dit geval: binnen een etmaal beroemd worden op IJsland. Wat we zagen, was een fragment uit een IJslandse talkshow. We zagen twee IJslandse presentatoren in gesprek met de Nederlandse cabaretier, die daarbij gehuld was in een feloranje, tot op de grond hangend verenpak. Een soort Pino uit Sesamstraat, maar dan met een mensenhoofd. Onvermijdelijk ging het gesprek over die jas. Of de presentatrice het extravagante kledingstuk wellicht cadeau wilde hebben, informeerde de cabaretier. Nou en of! Waarop hij plompverloren de jas uittrok en naakt - je kon zien dat het koud was op IJsland - in de studio stond. Ik heb er erg hard om moeten lachen, vooral om de consternatie die volgde.
Híj is er misschien beroemd mee geworden op IJsland, míjn manier is het niet. Hoe dan wel? Zou ik er trouwens niet verstandiger aan doen om de geurende kelk van roem en publieke verering aan mij voorbij te laten gaan? Want Jacques d'Ancona mag dan in Privé laten weten, dat hij 'zo gelukkig als een kameel' is, nadere bestudering van de documentatie leert, dat hij een uitzondering is. Want lees eens even mee wat één weekje al voor leed in petto had voor onze vaderlandse beroemdheden:

o Juliana zal de Gelukkige Olifant nooit meer zien
o Manon Tomas is gescheiden
o Daniëlle Overgaag heeft een liefdesbreuk
o Huilende Claus wordt schaduw van zichzelf
o Gordon paar kilo lichter door pijn
o Joke de Kruijf's vriend verlaat Nederland
o Caroline bivakkeert in hotel
o Kinderen putten Alfred uit
o Reinout doodsbang voor einde carrière
o Bart ziek door Big Brother
o Regilio in de cel
o Daniëlle mist de billen van Lance
o Angela en Mischa zijn uit elkaar
o Georgina leeft gescheiden van Tim
o Katja neemt afscheid van Oma
o Marilène niet meer de populairste prinses
o Vrouw van Ton van Royen gaat vreemd
o Het liefdesleven van Emile Ratelband is lachwekkend
o Judith de Bruijn verlaat haar man
o Lyda van Leersum vlucht naar Spanje
o Gert Jan Dröge vlucht naar Net 5
o Fily Houteman belazerd door paparazzo
o Tineke de Nooij is boos op haar cliëntèle
o Marco verveelt zich
o Hondjes Hans van der Togt hebben zender om

Waarbij ik overigens niet eens alle vermeende gevallen van anorexia nervosa heb meegenomen, noch de ellende die dezer dagen de buitenlandse celebreties ten deel viel. Wie zijn overigens Fily, Lida, Ton, Tim, Katja, Angela, Mischa, Judith, Georgina, Alfred, Joke en Manon? Ik ken hen niet; ik zou niet weten wat ze doen. Afgezien van Gert Jan Dröge en Emile Ratelband zou ik op straat niemand van hen herkennen.
Wat me overigens doet denken aan een alleraardigst verhaal, dat zo leuk is, dat het wel waar moet zijn. Twee vriendinnen zitten een kalfskroketje te eten in Luxembourg. Van die stoute meiden van het type reclambureau, jaar of vijfendertig, goed gebekt, stevige bips - kortom: de zonde waard. Gezeten op een bank in het grand café zijn ze druk met elkaar in gesprek en hebben geen enkele boodschap aan hun omgeving. Dus ook niet aan de slanke, oudere heer in het correcte pak met pochette, die enorm pijp zit te roken en naar heur borsten zit te gluren, en in wie wij dus onmiddellijk Harry Mulisch herkennen. De schrijver, die schuin tegenover de dames aan een klein rond tafeltje heeft plaatsgenomen en de 'rara-wie-ben-ik'-pose heeft aangenomen, wekt al snel een enorme irritatie op. 'Ik ken u!', loeit opeens één van de meiden. Zogenaamd verlegen en toch gevleid wuift het literaire genie de oprisping weg. Maar zijn klaarblijkelijke fan houdt vol. 'Jahaha! Ik ken u…! U bent Marco Bakker!' Diezelfde avond vertellen de twee dames het verhaal in geuren en kleuren tijdens een feestje en doen tot hilariteit van hun gehoor keer op keer na hoe de schrijver, tot in het diepst van zijn ijdele ziel gekrenkt, het gepaste geld voor zijn kop koffie op het tafeltje had gesmeten en licht bevend de zaak had verlaten. Waarmee het verhaal nog niet ten einde is. Want op de ochtend na het feestje loopt een vriendin van het tweetal door de PC Hooftstraat, ziet aan de andere kant Harry Mulisch voorbij schrijden en schreeuwt in een geniale opwelling: 'Hé, hallo... Marcooo Bakkerrrr!'

Afgezien van Marco Bakker wordt er maar zelden iemand op straat nageroepen. Want in vergelijking met heel wat andere nationaliteiten gaan de Nederlanders beschaafd en ingetogen om met hun royalty en hun celebs. Maar het heeft ook te maken met het feit, dat de meeste sterren niet op zichzelf lijken. Ze zijn in het echt meestal kleiner of dikker, en meestal lelijker - of zo u wilt: minder mooi. In de kast op mijn werkkamer staat een rijtje videobanden - hoog, zodat de kinderen er niet bij kunnen - waarop ikzelf sta tijdens enige televisieoptredens. Maar die man ben ik helemaal niet! Zo praat ik niet. Zo zit mijn haar niet.
Hetgeen ons onvermijdelijk brengt op Big Brother en De Bus, waar het haar altijd zit zoals het zit - althans, wanneer na een paar weken al het acterend vernis is weggebladderd. Er bestaat voor de deelnemers geen mogelijkheid om aan de aandacht te ontsnappen. In Big Brother kun je als man gewoon met blote borsten lopen en als vrouw je tattoos laten zien. Karin, Bart, Ruud, Willem, Mona, Anouk, Bianca, Sabine - ik som hun namen moeiteloos op. Omdat het echtere mensen zijn dan Astrid Joosten (die doet alsof ze de antwoorden bij Twee voor Twaalf zelf wel weet), François Boulangé (die waarschijnlijk wel Frans Bakker zal heten), Mart Smeets (die in z'n oubolligheid steeds meer op Bob Spaak van Sport in Beeld begint te lijken) of Willibrord Fréquin (voorheen KRO, tegenwoordig in dienst bij de duivel).
Aan de andere kant blijken de deelnemers aan Big Brother nu ook weer niet zo héél erg beroemd te zijn geworden. Ruud - beunhazend op de gitaar - is zo langzamerhand wel uitgekotst, Bart heeft - zo leert mijn stapeltje roddelbladen - een 'camerafobie' opgelopen en schuwt de publiciteit, Sabine is uit een tv-programma gegooid omdat ze teveel spatsies had, en van de rest is nooit meer wat vernomen. Voor Nederland zou het zelfs goed zijn, als er nooit meer iets zou worden vernomen van de deelnemers van De Bus, de criminele tegenhanger van Big Brother. Ze waren over het algemeen te stompzinnig om de aandacht vast te houden of om te merken, dat 'de bus' helemaal niet reed. Jop - met een p, hetgeen er op duidt dat hij zijn eigen naam niet eens kan schrijven - is uiteindelijk de beroemdste geworden. Hij bouwt feestjes, zoals hij dat zelf noemt. Het kost 4500 gulden om hem te laten verschijnen in de sportauto die hij cadeau heeft gekregen van de kapster Antonette - inderdaad, zonder i - die het het langst in De Bus heeft volgehouden. Ze gaan trouwens trouwen, Jop en Antonette. Op pagina 46 van de Party van 1 augustus 2000 kunt u er alles over lezen. Met als kop: 'Liefdesbaby?'.
Eenvoudig is het dus niet - beroemd worden. De handigste manier om erachter te komen of je 'het' in je hebt, is te beginnen met je op te geven voor Twee voor Twaalf, voor Lingo, voor Lucky Letters, voor Weekend Miljonairs, voor Get the Picture, Sponsorbingo, Staatsloterijshow, Lucky Bingo, Read my Lips of Allround. Zorg dat je met je kop op de buis komt. Desnoods scheur je een week met 180 over de snelweg, om in Blik op de Weg te komen. En als dat allemaal is mislukt, kun je nog altijd met een openhangende mond naast Piet Poulesma bij een molen in Cuijk gaan staan, om na de weervoorspelling Oet Morn of zoiets te zeggen. Altijd goed voor een blik van herkenning in de trein de volgende ochtend.