Email   Print

Twee computers en een medicijnman

De eerste systeembeheerder in Mozambique is gesignaleerd. En die heeft wat andere technieken dan een westerling is gewend.

Mijn Mozambikaanse collega Eduardo komt opgewonden binnenlopen: 'De medicijnman is aangekomen. Hij wacht bij mij thuis op je.' Er is geen ontkomen aan, ik moet ernaartoe. Kort achter elkaar zijn twee computers onder mijn handen overleden. De schuld van afgunstige figuren die op mijn baan azen, meende mijn collega. Een medicijnman zou de identiteit van deze figuren kunnen onthullen en desgewenst korte metten met hen maken.
In de donkere woonkamer zit een jonge man op ons te wachten. Hij woont in een klein dorp ver van de stad en heeft uren gereisd. Ik vraag me af of hij ooit een computer heeft gezien. Eduardo zet hem het probleem uiteen. 'Dit soort situaties komt vaak voor', zegt de medicijnman geruststellend, en haalt een klein houten krukje uit een plastic zak. 'Het krukje vergemakkelijkt het contact met de geesten', legt hij uit. Zijn overleden vader had het hem gegeven, die het weer van zijn vader had gekregen. De jonge man keert ons de rug toe om zich goed te kunnen concentreren.
Minutenlang kijk ik naar de rug van de medicijnman op het krukje en ik begin me knap ongemakkelijk te voelen. Waarom heb ik me zo op sleeptouw laten nemen? Wie zal hij in vredesnaam als boosdoener aanwijzen? En wat zal hij mij aanraden om te doen? Wat moet ik doen als hij me ter plekke spelden wil laten prikken in vitale lichaamsdelen van een pop die bijvoorbeeld mijn buurman voorstelt?
Eindelijk draait hij zich naar ons toe: 'Je hebt gewoon pech met je computers. Er is niemand die je dwars wil zitten.' Hij moet de teleurstelling op mijn gezicht hebben gelezen. 'Hier', zegt hij troostend, 'neem deze fles kruidenwater mee. Gooi een ruime hoeveelheid over de computers in je kantoor en je bent voorlopig van alle problemen af.'