Email   Print

Rennen voor je leven

Hoe een verlamde jongen besloot te blijven leven - en het op een lopen zette.

Het plattelandsschooltje werd verwarmd door een ouderwetse kolenkachel. Er was een jongetje dat elke ochtend vroeg op school moest komen om het vuur aan te steken en zo te zorgen, dat het lokaal verwarmd was voordat de onderwijzeres en de andere kinderen kwamen.

Op een ochtend troffen ze de school in vlammen aan. Ze wisten het bewusteloze jongetje er nog net uit te slepen - hij was meer dood dan levend. Hij had ernstige brandwonden aan zijn onderlichaam en werd naar het ziekenhuis gebracht. Vanuit zijn bed hoorde hij - zwaar gewond en halfbewusteloos - een gesprek tussen zijn moeder en de dokter. Deze vertelde haar, dat haar zoon zou sterven - wat misschien maar goed was ook, zei hij erbij, omdat het verschrikkelijke vuur zijn lichaam zwaar had aangetast.

Maar het jongetje wilde niet sterven. Hij besloot, dat hij zou blijven leven. En tot verbazing van de arts lukte hem dat ook. Toen hij niet meer in levensgevaar was, hoorde hij op een dag de dokter weer zachtjes met zijn moeder spreken. Ze kreeg te horen, dat het toch maar beter was geweest als hij inderdaad was gestorven, want hij zou waarschijnlijk zijn leven lang invalide blijven: hij zou zijn benen niet meer kunnen gebruiken.

Weer nam het ventje een besluit. Hij zou niet invalide worden. Hij zou zorgen, dat hij weer kon lopen. Maar hij miste nog altijd de controle over zijn benen. Zijn dunne beentjes bungelden levenloos naar beneden.

Na een tijdje werd hij uit het ziekenhuis ontslagen. Als hij niet in bed lag, zat hij in een rolstoel. Elke dag masseerde zijn moeder zijn benen, maar er zat geen gevoel en geen beweging meer in. Toch was hij er meer dan ooit van overtuigd, dat hij weer zou kunnen lopen.

Op een mooie dag had zijn moeder hem de tuin in gereden om wat frisse lucht te krijgen. Die dag bleef hij niet zitten. Hij wierp zich op de grond en trok zich door het gras - zijn benen achter zich aan slepend. Hij wist zich tot aan het witte houten hekje aan de rand van de tuin toe te werken. Met grote moeite trok hij zichzelf eraan op, waarna hij zich langs het hek trok - vastbesloten om te lopen. Vanaf die dag deed hij dit dagelijks, zodat hij op den duur langs het hele hek een pad had uitgesleten. Hij wilde niets liever dan de kracht in zijn benen terugkrijgen.

Uiteindelijk slaagde hij er in te kunnen staan en vervolgens ging hij lopen, stapje voor stapje. Uiteindelijk kon hij zelfs rennen. Hij ging weer naar school - lopend, en later zelfs rennend. Steeds vaker zette hij het uit pure vreugde op een lopen. Later, op de universiteit, was hij de snelste hardloper. En nog later verbeterde deze jongeman het wereldrecord hardlopen op de mijl. Deze jongeman was dr Glenn Cunningham, die ten dode was opgeschreven en die nooit meer zou kunnen lopen.