Email   Print

Lulu Wang, schrijfster

'Ik zie mijzelf niet als een beroemde schrijfster. Ik zie mijzelf gewoon als Lulu Wang, een kleine Chinese vrouw van één meter vijftig, die ook wel niet groter zal worden.

Ik heb ook niet het idee, dat ik opeens, vanuit het niets, bekend ben geworden. Ik heb zeven jaar lang aan Het lelietheater gewerkt. Toen zagen anderen mij niet. Pas toen het boek verscheen en ik in televisieprogramma's en op de cover van tijdschriften kwam, zagen de mensen mij. Anderen zien alleen de stroomversnelling. Een vrouw is negen maanden lang zwanger en verzorgt haar kind al die tijd, maar voor de buitenwacht is het grote moment daar als ze heeft gebaard. Zo is het ook met kunstenaars, met alle scheppende wezens. Daarom is massahysterie rondom een bekende persoon altijd een momentopname, terwijl het werkelijke succes zich door de tijd laat bepalen. Het is net als met een hevige storm. Niet de korte bomen met diepe wortels vallen om, maar de hoge bomen met ondiepe wortels. Ik vermoed, dat veel critici reageren vanuit afgunst, wanneer je eerste werk met succes is ontvangen. Mijn tweede boek, Het tedere kind, kreeg veel slechte kritieken. Terwijl ik veel trotser ben op dat boek. Niet in de zin van kwaliteit, maar ik heb het met veel meer liefde en onbaatzuchtigheid geschreven. Dat is een lang proces geweest. Toen ik jong was, wilde ik waardering - zoals iedereen. Ik vond mijzelf niets waard en ik wilde iets bewijzen, laten zien dat ik goed kon schrijven. Eindelijk kreeg ik waardering, maar mijn minderwaardigheidscomplex werd alleen maar groter. Ik ontdekte, dat goedkeuring niet van anderen moet komen, maar van jezelf. Inmiddels heb ik niet eens meer goedkeuring van mezelf nodig. Mijn meditatiemeester heeft mij eens een aantal boeddhistische geboden opgegeven. Hij zei: "Ik hoop dat je jezelf kunt vergeten." Dat begreep ik niet. Hoezo, mezelf vergeten? Maar nu, vijf jaar later, begrijp ik het. Ik heb een boek geschreven om iets voor anderen te kunnen betekenen en niet voor mezelf. Als je iets doet voor een doel dat buiten jezelf ligt, ben je onschendbaar. Dan ben je niet meer bang voor kritiek en niet meer afhankelijk van complimenten. Als ik doodga, neem ik immers mijn eigen ziel mee en niet de mening van een ander.'