Email   Print

Wie dit leest, is gek

Dyslexie is een gave, want lezen is iets anders dan begrijpen.

Dyslexie is een groot probleem, vinden velen. Kinderen schamen zich want ze kunnen niet meekomen met hun klasgenootjes, ouders vragen zich af of hun kind dom is. En als de leerkracht niet weet wat dyslexie inhoudt, is de kans groot dat het kind naar een school wordt gestuurd waar het al helemaal niet meer thuis is. Maar dyslexie is geen probleem, het is een gave. Dezelfde mentale functies die het kinderen op jonge leeftijd soms onmogelijk maken om te lezen en te schrijven, blijken namelijk speciale talenten te zijn. Dyslectische kinderen denken niet zozeer in woorden, maar vooral in beelden. Ieder woord spreekt tot de verbeelding en roept associaties en dwarsverbindingen op. Door deze beelden en associaties heeft het kind het vermogen om origineel en meer dimensionaal te denken, hetgeen soms tot briljante ingevingen, maar ook soms ook tot niet te begrijpen wartaal leidt.

Het 'probleem' is dat dyslectische kinderen woorden interpreteren en vertalen naar beelden. Hun begripsvorming is non verbaal, ze denken niet in termen van de klank van woorden. Ze horen de woorden dus niet in hun hoofd. Dit in tegenstelling tot verbaal denkende kinderen, die de structuur van de taal volgen en lineair in de tijd denken. Zij maken gewoon in gedachten woord voor woord zinnen. Zij behouden het overzicht en kunnen gemakkelijker iets uit hun hoofd leren. Dat wil echter nog niet zeggen dat ze het ook hebben begrepen. Ze hebben het alleen maar 'op een rijtje'. Verbaal denken gebeurt op ongeveer dezelfde snelheid als spreken, terwijl non-verbaal denken veel sneller gaat. Non-verbale begripsvorming betekent denken met beelden van begrippen of ideeën. Het beeld 'groeit' naarmate het denkproces begrippen toevoegt. Het denkproces is veel moeilijker te doorgronden, want er worden allerlei associaties en dwarsverbanden gelegd. Het voordeel is dat dyslectici dingen vanuit meer dan één perspectief kunnen beoordelen en meer informatie uit hun waarnemingen verkrijgen dan andere mensen. Iets uit het hoofd leren, is niet hetzelfde als iets te begrijpen. Echt begrip, creativiteit en echte wijsheid komen voort uit het ervaren van de informatie. In die zin hebben dyslectici vaak een streepje voor. Leonardo da Vinci, Winston Churchill, walt Disney, Albert Einstein en Thomas Edison wisten hun afwijking om te zetten in een gave die hen in staat stelde om groots te denken. Hoezo probleem?