Email   Print

Share

Auteursrechten maken van kunst een kunstje

Muziek downloaden via internet is een zege voor de artiest.

Boos zijn ze, de platenbonzen. Verdrietig ook. Want waar is het respect voor de artiest gebleven? De artiest die zwetend en zwoegend zijn liedjes componeert om als dank alle auteursrechten aan zijn neus voorbij ziet gaan - alleen omdat slimme webjongens het presteren om download systemen als Napster uit te vinden. En dan ook nog die verfoeide cd-branders, die met de dag goedkoper worden… waar moet dat heen? Straks koopt niemand meer een cd. Madonna gaat nu al zover dat ze in iedere tienduizendste cd een diamantje stopt. Maar ja, Madonna kan het betalen. De situatie is behoorlijk hopeloos, de muziekindustrie loopt gewoon een jaar of vijf achter de ontwikkelingen aan.

Het gaat ze - de jongens van de platenmaatschappij - natuurlijk niet om hun eigen hachje. Waarmee ze vooral zijn begaan, is het lot van de artiest. En de artiest? Die is verongelijkt en boos. Tenslotte gaat het over zíjn product, zíjn geesteskind, zíjn creatie. Is er dan helemaal geen respect meer? Is er dan niemand meer die hem beschermt? Is er dan niets meer heilig? Blijkbaar niet. En misschien heeft dat uiteindelijk wel een voordeel. Auteursrechten zijn bedoeld om iemands originele product te beschermen. Maar wat is origineel? Als iemand drie akkoorden in een bepaalde volgorde zet, er een wijsje bij bedenkt en er vervolgens een tekst bij schrijft, is diegene dan origineel? Wie heeft die akkoorden bedacht? Wie heeft muziek uitgevonden? Wie heeft de mens een stem gegeven om mee te zingen? Wie of wat inspireert tot creatie? Wat is origineel? Alles is al eens bedacht, gezegd, bezongen.
Niets is voor een artiest zo belangrijk als zijn inspiratie. Zonder inspiratie verwordt kunst tot een kunstje. En wat is de grootste blokkade voor inspiratie? Juist, ego. En wat is ego? Ik en mijn: míjn creatie, míjn muziekstuk, míjn cd. De jongens van Napster zouden de kunst wel eens een groot plezier kunnen doen door eens flink op de ego's en geldbuidels van artiesten te gaan staan.

En als het die platenmaatschappijen werkelijk zo aan het hart gaat, laat ze dan maar wat extra geld overmaken aan de hardwerkende artiesten die zij in dienst hebben. Zolang gemiddeld driekwart van de opbrengst van een verkochte schijf rechtstreeks naar de platenmaatschappij gaat, valt er nog een hoop te verdelen.