Email   Print

Verliezen is gezond II

'Sport weerspiegelt de ontwikkeling in de maatschappij. De individualisering in de samenleving zie je ook terug in de sport. Daarnaast zie je een sterke tendens naar commercialisering. Op zich is dat niet erg, maar het doel van sport moet wel voorop blijven staan.

Sport is primair een plezierige vrijetijdsbeoefening. We moeten niet vergeten, dat elke profvoetballer ooit begon vanuit liefde voor de sport. Cruijff, Koeman en Connors hebben veel geld verdiend met hun sport, maar zij spraken wel altijd over voetbal en tennis. Tegenwoordig hoor je sporters steeds meer over geld praten. En dan klinkt het alsof het enige nadeel is, dat ze ook nog moeten sporten deze week.
Het is natuurlijk uiterst merkwaardig dat het parlement weken moet vergaderen over aanpassingen in het onderwijs en de gezondheidszorg waarvoor bedragen nodig zijn in de grootte van 'driemaal Van Nistelrooij'. Hoe ver kan die gekte gaan? De charme van bijvoorbeeld Ajax was tot voor kort, dat ze ondanks de professionele benadering altijd een club bleven. Daar is nu geen sprake meer van. Niet voor niets heten al die clubs tegenwoordig Betaald Voetbal Organisaties. De enige voetbalclub die mij nog een beetje aanspreekt, is Heerenveen, hoewel het lot van Ajax mij nog altijd zeer aan het hart gaat.
Sport heeft net als school een belangrijke, vormende functie. Een school waar het alleen om kennis gaat, vind ik vreselijk. Het is tenminste zo belangrijk dat je leert met elkaar om te gaan. Die functie heeft sport ook. Je leert winnen en verliezen - dat laatste schijnt niet meer te mogen, maar is heel gezond. Sport zou de plaats in de samenleving moeten zijn waar maatschappelijke en culturele achtergronden vervagen, maar dat gebeurt helaas steeds minder. En ook dat is het gevolg van geld. Binnen sportclubs krijg je ook rangen en standen. De ene speler krijgt meer betaald dan de ander. Dat druist in tegen het gevoel dat ik bij sport heb. Vroeger was sport als een ouderwetse kroeg waar iedereen samenkwam en waar verschillen niet telden. Nu gaat iedereen naar zijn eigen soort café.'