Email   Print

De geest geneest

Steeds meer mensen lijden aan chronische kwalen of ziekten. Medicijnen bieden geen echte uitkomst, de kwaal blijft terugkeren. De grondlegger van de homeopathie, Samuel Hahnemann, zocht de ware oorzaak van dergelijke ziekten in de mentaliteit van zijn patiënten. Het beste medicijn: een andere overtuiging.

Wie met een kwaal naar de dokter gaat, krijgt vaak te horen dat het een virus of bacterie is. Meestal wordt dan een geneesmiddel voorgeschreven om de ziektekiemen uit te roeien. De symptomen worden bestreden, maar niet zelden steken die symptomen later de kop weer op. De Duitse arts Samuel Hahnemann - grondlegger van de homeopathie - contstateerde dit aan het eind van de achttiende eeuw ook al. Hahnemann zag zo vaak ziekten - die verdwenen leken - weer terugkeren, dat hij een soort onderstroom vermoedde: een latente aantrekkingskracht voor een bepaalde ziekte. Hahnemann noemde dit een 'miasma'. Dergelijke onderstromen ontstaan uit energiepatronen die voortkomen uit een verkeerde mentaliteit of overtuiging. Het zijn deze energiepatronen die in feite onze ziekte en gezondheid bepalen. Je kunt de verschijningsvorm van een ziekte wel veranderen - dat is precies wat medicijnen doen - maar de onzichtbare 'miasmatische' krachten oefenen een diepere, aanhoudende energetische aantrekkingskracht uit. Nadat het medicijn is uitgewerkt, kan die onderstroom de kwaal gemakkelijk doen terugkeren. Het gevolg is wat patiënt en arts dan gaan beschouwen als een hardnekkige, chronische ziekte. Door inzicht in de aard van miasmata - hoe ze groeien en hoe ze zich manifesteren - valt vaak de ware oorzaak van gezondheidsproblemen te achterhalen.

Veel van onze aannamen zijn zo wijdverbreid, dat we er zelden bij stilstaan. Ze zijn ingebakken in onze mentaliteit. De vorige generatie werd bijvoorbeeld voorgespiegeld, dat het normaal is om voor de gezelligheid te roken en te drinken. Door dergelijke opvattingen negeren we het innerlijke gevoel voor wat goed voor ons is en ontwikkelen we steeds ernstiger, slopender ziekten. Hahneman heeft verschillende specifieke homeopathische middelen beschreven om zijn patiënten te bevrijden van de miasmatische aantrekkingskracht. Die middelen - die door een homeopathische arts moeten worden voorgeschreven - zijn echter niets anders dan katalysatoren voor een verandering die de patiënt nog steeds moet ondergaan: naar een verbreding van bewustzijn en een verandering van gewoonten. De meeste chronische ziekten waaraan wij lijden en de negatieve gedachtegangen waarvan we last hebben, zijn verschijningsvormen van één of meer van de drie miasmata die Hahneman heeft omschreven. Wie aan een van de beschreven symptomen lijdt en er maar niet vanaf komt, kan misschien beter kijken of de voor dat miasma beschreven mentaliteit op hem van toepassing is. Zo ja, dan kun je er iets aan doen door je bewust te worden van de diepere oorzaken van je symptomen.

Miasma 1: jeukende handen
Mentaliteit: De basismentaliteit van het miasma dat psora heet, is de volgende: je handen jeuken om iets te doen wat niet echt bij je past. Je voelt je afgeleid van je diepste, meest authentieke neigingen door de aantrekkingskracht van een droom of door iets wat je een ander ziet doen. Vaak vind je je eigen weg minderwaardig: wat een ander heeft, lijkt altijd beter. Je bent sterk in de verleiding om te nemen wat aantrekkelijk lijkt in plaats van op je eigen gevoelens af te gaan. In deze toestand weersta je de verleiding om te doen wat eigenlijk niet bij je past, al brand je van verlangen.
Symptomen: Het miasma uit zich meestal als rode, jeukende uitslag. De innerlijke strijd berooft je van al je energie, die daardoor niet beschikbaar is voor basale functies zoals de spijsvertering en opname van voedingsstoffen. Daardoor dreigen bepaalde tekorten, die de deur openzetten voor chronische ziekten. Het zenuwstelsel kan er ook onder te lijden hebben, waardoor je last krijgt van angsten, hartkloppingen of paniekaanvallen.

Miasma 2: wratten
Mentaliteit: Ziekten van het tweede miasma - sycosis - komen tot ontwikkeling bij mensen die zijn gezwicht voor hun verlangens. Een van onze moeilijkste opdrachten is steeds onderscheid te maken tussen onze authentieke neiging om te doen waarvoor we voorbestemd zijn en de afleiding van andere impulsen. Het is al moeilijk genoeg je authentieke spontaniteit terug te vinden tussen je geconditioneerde reacties, maar daarbij komt nog, dat wat gisteren authentiek was, dat vandaag misschien niet meer is: misschien ben je eroverheen gegroeid en moet je weer verder. Wie in het tweede miasma zit, negeert dit onderscheid echter. De handen jeuken niet meer om iets te doen: we houden ons niet meer in en 'gaan ervoor'. Maar dit 'ervoor gaan' wordt niet ingegeven door een authentieke innerlijke drang en het geeft dan ook geen echte bevrediging. En wie zich niet bevredigd voelt, krijgt niet het gevoel dat hij genoeg heeft. Vandaar een eindeloze overdrijving: te veel eten, te veel bewegen, te laat naar bed en te hard werken. Diep van binnen beseffen we, dat we niet ten volle leven en vluchten in verslavingsgedrag. Dit geeft een gevoel van schaamte, al is dit vaak onbewust. Schaamte komt voort uit de fundamentele wetenschap dat we niet doen waarvoor we op de wereld zijn.
Symptomen: Anders dan psora-ziekten, die meestal de huid betreffen, slaan sycosis-ziekten naar binnen en tasten de slijmvliezen aan. Die vormen de bekleding van de verbindingen tussen het lichaam en de buitenwereld. De gebieden die het meest worden aangetast door sycotische aandoeningen - neus, keel, luchtwegen, oren, vagina, urinebuizen en rectum - staan allemaal in contact met de buitenwereld. Het slijmvlies wordt vochtig gehouden door afscheiding, die de interacties tussen het lichaam en de buitenwereld moet versoepelen. Overdreven afscheiding duidt op overconsumptie en overdaad. Sycotische ziekten zijn onder andere astma en sinusitis, waarbij te veel slijm wordt afgescheiden (de klassiekste is gonorroe). De drang om te overdrijven, je te buiten te gaan, kan zich manifesteren als een continue afscheiding in de gebieden die in contact kunnen komen met datgene waaraan je je te buiten gaat, alsof het hele oppervlak schreeuwt om meer. Andere sycotische aandoeningen zijn 'uitwassen', zoals tumoren en cysten, sterke lichaamsbeharing en overgewicht - allemaal overdaadskwalen. Wratten zijn kleine plekken van overdaad, die door homeopaten beschouwd worden als hét kenmerk van sycosis.

[tussenkop] Miasma 3: verlies van schaamte
Mentaliteit: Een symptoom dat aangeeft, dat iemand is aangeland bij het derde miasma - syphilis - is het verlies van schaamte. De gewoonte om te handelen zonder te luisteren naar je authentieke innerlijke stem is helemaal ingesleten: het is je modus operandi geworden. Na het stadium van je dwangmatig te buiten gaan komt dit stadium - het stadium van de verveling en de onverschilligheid. Het gedrag en het gedachtepatroon verdwijnen niet; integendeel, ze gaan een eigen leven leiden. Het gedrag wordt niet meer gekenmerkt door strijd. Je doet iets omdat je geen reden ziet het te laten. Afstomping is nu het sleutelwoord en dat is heel iets anders dan overdrijven, waarbij er nog een onbewuste vergelijking wordt gemaakt tussen onze daden en dat wat goed voor ons is. Dat is nu niet meer zo. Het besef hoe we zouden moeten zijn, is er niet meer. Zonder besef van onze oorspronkelijke oogmerken, zonder contact met onze bestemming of bestaansreden, wordt ons leven niet meer gestuurd door onze voornemens. Daardoor is ons lichaam - het instrument van onze voornemens - niet meer belangrijk. Het van zijn bezielende kracht afgesneden lichaam wordt gesloopt.
Symptomen: Het derde miasma, dat het lichaam aantast, vreet aan het fundament van het lichaam en wordt gekenmerkt door kwalen als zweren, verlies van botmassa en degeneratieverschijnselen van het zenuwstelsel. De uit dit miasma voortkomende ziekten tasten de vitale organen en vitale vermogens van het lichaam aan. In het algemeen gaat dit miasma gepaard met minder lichamelijke pijn en minder psychologische problemen, omdat er geen sprake meer is van strijd.