Email   Print

Wijsheid uit de polder

Boekbespreking.

U kent ze wel, die leuke, kleine boekjes die het zo goed doen op verjaardagen en rond de kerst. Meestal geschreven door een Indiër of een bevlogen Amerikaan. Gelukkig heeft nu ook een Nederlander zo'n boekje geschreven: Hein Stufkens, bekend van televisie-interviews bij de Ikon en de man achter het esoterische tijdschrift Prana. Natuurlijk staat het boekje vol citaten van oosterse en westerse wijzen, maar we hadden ook niet verwacht dat Stufkens het wiel opnieuw ging uitvinden. Hoeft ook niet, het is al een hele kunst om eeuwige wijsheden leesbaar in een handzaam formaat te krijgen. En dat is Stufkens wel toevertrouwd. In vrede leven is een overzichtelijk boekje, waarin stap voor stap wordt uitgelegd wat je allemaal tegenkomt en moet overwinnen als je werkelijk in vrede wilt leven. Voor Stufkens is gelijkmoedigheid hiertoe de sleutel. Vanuit deze waarde ontstaat vrede met jezelf, met anderen, met je verleden, heden, toekomst en met het lot.

'Gelijkmoedigheid' mag wat lauw en saai in de oren klinken, maar Stufkens legt uit, dat gelijkmoedigheid niet betekent dat je geen emoties meer hebt; het betekent vooral dat emoties jou niet meer hebben. Stufkens beseft wel, dat zijn levenslessen botsen met het credo van de moderne mens: 'ik ren, dus ik ben'. Vandaar veel anekdotes over hoe spirituele begrippen als liefde, onthechting en vergeving in ons dagelijks leven vorm kunnen krijgen. Naast de klassieke levenslessen uit het oosten - zoals de 'beginnersmentaliteit': kijk altijd met de onbevangen blik van een kind, alsof je iets voor het eerst ziet - zijn het toch vooral de persoonlijke verhalen die blijven hangen. Zo beschrijft Stukens de lotgevallen van een goede vriend die halfverlamd raakt. Hij kan niet meer eten, drinken en spreken. Wanneer hij een letterbordje krijgt, waarop hij met de hand die hij nog wel kan bewegen letters kan aanwijzen, is het eerste wat hij schrijft: 'Het heeft zin.' Ook het verhaal van de vader die zijn kindje ziet aftakelen en haar ten slotte volledig afhankelijk ziet worden, maakt indruk. Het kindje is aan bed gekluisterd, zonder nog te kunnen bewegen en spreken. Jarenlang verzorgt hij haar met liefde en aandacht. Als ze uiteindelijk sterft, is zijn conclusie: 'Meer en meer ben ik gaan beseffen, dat ze een heilige was, die misschien wel alleen maar naar de aarde was teruggekomen om mij te leren wat liefde was.' Het is een mooi leerboekje geworden, niet om in één keer uit te lezen, wel om elke dag een beetje uit te studeren. De oefeningen op het eind helpen om de theorie eigen te maken.