Email   Print

Zweven, vuur en het einde

De mens kan kennelijk zweven en zich niet aan vuur branden.

Een aantal jaren geleden maakten Hélène en ik op een zondag in Delhi, de hoofdstad van India, een confronterende demonstratie mee. In een grote sporthal zaten tientallen volgelingen van de Indiase meester Maharishi te mediteren op lange, dikke rubberen matrassen. Op zich was dat nog niet zo bijzonder. De confrontatie lag in het doel van de meditatie van de yogi's: zij mediteerden op het opheffen van de zwaartekracht. Die oefening ging ver voorbij ons voorstellingsvermogen. Lange tijd gebeurde er niets, de yogi's zaten op de matten, het was stil in de hal en wij dachten - waarschijnlijk opgelucht: 'dit werkt dus niet'. Totdat de ene na de andere yogi uit zijn diepe meditatie inderdaad omhoog kwam. Zij begonnen in hun kleermakerszit te hoppen over de matten. Ze kwamen niet veel meer dan twintig centimeter los van de grond en hun zweefvlucht duurde misschien ruim een seconde. Onze, verbijsterde, rationele geesten probeerden het verschijnsel nog te verklaren: 'ze stuiteren gewoon op de zachte matrassen'. We hebben dat vervolgens een uur lang zelf geprobeerd en ik kan u verzekeren dat die verklaring niet klopte. Nee, in die Indiase sporthal gebeurde iets dat niet paste in ons besef van de werkelijkheid. Maar het bleef bij zien en dat is wat anders dan zelf ervaren dat je in meditatie de zwaartekracht kan opheffen.

Onlangs hebben wij zelf iets ervaren dat ons weer aan de hoppende yogi's deed denken. Onder leiding van een Indiaanse sjamaan hebben we over vuur gelopen. Nu is dat minder bijzonder: je leest met enige regelmaat over workshops waarin groepen managers onder aanvoering van een opzwepende trainer over vuur lopen. Maar toch: op je blote voeten over gloeiende kolen lopen, betekent opnieuw een ingrijpende confrontatie met je beeld van de werkelijkheid. Vuur is gevaarlijk en daar loop je niet ongeschonden over heen. Het kan niettemin. We hebben het een paar keer gedaan en we bespeurden naderhand beiden geen enkele blaar of verwonding op onze voeten.

De mens kan kennelijk zweven en zich niet aan vuur branden. En mijn conclusie is dat er wel meer dingen mogelijk zullen zijn die ons huidige bewustzijn te boven gaan. Ik denk dat het nieuwe millennium wat dat betreft voor veel doorbraken en verrassingen zal zorgen. Hoe zou de Middeleeuwer van duizend jaar geleden tegen de werkelijkheid van 1999 aankijken? Ik kan mij voorstellen dat de mens na zijn succesvolle ontdekkingsreis door de materie van de afgelopen eeuwen, in het komende millennium vooral ook geestelijke ontdekkingen zal doen. Ik verheug mij erop om dergelijke doorbraken mee te maken. En daarom vind ik het spijtig dat ik maar zo'n klein stukje van die nieuwe tijd nog zal meemaken. Of toch niet? Zal ik het einde van mijn leven ervaren als een vuurloop? Zal ik straks ontdekken dat dat einde niet bestaat op de manier zoals de meesten nu denken? Is eeuwigheid de uiteindelijke werkelijkheid? Er is geen beter moment om Ode aan dit thema te wijden. Ik hoop en wens dat u en de uwen evenveel levenszin, vertrouwen en troost zullen putten als wijzelf uit de teksten die wij bijeenbrachten. Tot in de eeuwigheid!