Informatie en woede

Juist aids vraagt om een gesprek tussen verschillende meningen.

Jurriaan Kamp | 28 september/oktober 1999 issue

Met het uitvoerige artikel over aids in het vorige nummer heeft Ode menige gevoelige snaar geraakt. Dat is begrijpelijk. Er is sprake van een ernstige ziekte die veel levens (heeft) verwoest en die veel verdriet heeft veroorzaakt. Met zulke gevoelens mag je nooit lichtzinnig omgaan. Wij hebben geen enkele lezer willen beledigen of veroordelen om welke reden dan ook. Natuurlijk spreekt uit ons artikel geen moreel standpunt. Geen oordeel over wijzen en keuzen van leven. Gelukkig leven wij in een wereld waarin mensen vrij zijn om naar eigen wens en overtuiging hun leven in te richten. Dat grote goed stond op geen enkele manier ter discussie in ons artikel. Ik kan mij voorstellen, dat lezers - gezien de emoties omtrent het onderwerp aids - hebben gemeend morele standpunten te ontdekken. Maar die beleving betekent niet, dat er zulke vingerwijzingen in het artikel staan.

Het was en is een wetenschappelijk debat. Na maandenlang onderzoek - tijd die de dagelijkse journalistiek zich zelden kan veroorloven - was er voor ons geen andere conclusie mogelijk dan dat de heersende hypothese rondom aids vele, belangrijke vragen niet beantwoordt. Op zich is dat natuurlijk helemaal geen schande. Er zijn zoveel vragen waarop de mensheid geen antwoord weet. Wij hebben ons verzet tegen de stelligheid waarmee de gevestigde medische orde niettemin haar visie verkondigt. Dat is onaanvaardbaar zolang er ook vooraanstaande wetenschappers zijn die - op goede gronden - anders betogen. In ons artikel hebben wij deze argumenten aangevoerd. Eveneens op stellige toon. Er is geen andere weg, als de stellingen zo diep zijn ingegraven.

Juist aids vraagt om een gesprek tussen verschillende meningen. Het is voor ons schokkend om te moeten constateren, dat dat gesprek niet wordt gevoerd. Niet is gevoerd. Er is één citaat - dat overigens ook in ons artikel stond - dat mijn ervaring van de afgelopen weken kernachtig samenvat. Nobelprijswinnaar Kary Mullis zei: 'Ik kan geen enkele viroloog vinden die mij referenties kan geven dat hiv de waarschijnlijke oorzaak van aids is. Bij een onderwerp zo belangrijk als dit, zouden er ergens wetenschappelijke documenten moeten zijn - onderzoeksresultaten die dit aantonen. Maar die zijn er niet. Als je een viroloog om die informatie vraagt, krijg je geen antwoord, je krijgt woede.'

Woede was er inderdaad veel naar aanleiding van ons artikel. Dat is jammer - of zelfs verdacht - want die woede staat een zinnig en noodzakelijk gesprek in de weg. Maar gelukkig was er naast die woede ook veel steun, zoals in de dialoogrubriek (zie pagina 8) valt te lezen. 'Informatie, informatie, informatie - nog altijd de sleutel tot vrijheid en autonomie. Diegenen die om welke reden dan ook informatie achterhouden - ook wetenschappers die bang zijn om hun ideeën met ons te delen - moeten als vijanden van de samenleving worden beschouwd', schrijft wetenschapper Colin Tudge vanaf pagina 62 in dit nieuwe nummer. Aan die woorden heb ik niets toe te voegen.

Vanaf deze plek ook een woord van dank aan eindredacteur, en vooral ook inhoudelijke steun en toeverlaat van het eerste uur, Rob Soetenhorst. Op pagina 112 neemt hij afscheid van het werk dat hij vijf jaar lang met veel plezier heeft gedaan. Ik ken niemand die na een lange journalistieke loopbaan nog steeds zo open en nieuwsgierig is. Ik heb Rob nooit op een sleetse visie betrapt. Rob, succes op je nieuwe wegen. We zullen je missen. En ik vooral die zachte, altijd sympathieke, terechtwijzingen als ik op mijn paard ergens te ver was doorgedraafd.

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments