Email   Print

'Het leven zélf is mijn carrière'

Ruud Lamers (47), directeur Warner Home Video Benelux, getrouwd en vader van drie dochters (18, 16 en 13.)

'Ik heb de mazzel dat ik jong carrière heb gemaakt. Op mijn drieëntwintigste was ik al directeur van een platenmaatschappij. Dus, toen ik op mijn dertigste mijn eerste kind kreeg, hoefde ik niet meer zo nodig. Mijn drijfveer is een lekkere job, niet die dikke auto. Ik maak geen onderscheid tussen mijn werk en mijn leven. Ik heb maar één leven. Het leven zélf is mijn carrière. Toen ik elf was, bestond mijn leven uit voetballen en indiaantje spelen. Wat dat betreft, ben ik niet veel veranderd. Ik zie het leven nog steeds als een spel. Het enige probleem is, dat ik wel eens het idee heb dat ik het nooit echt goed doe. Ik zou vierentwintig uur per dag aan mijn werk en vierentwintig uur per dag aan mijn gezin willen besteden. Ik moet voortdurend keuzes maken. Toch gaat het niet zozeer om het aantal uren dat je samen bent. Het gaat vooral om kwalitatieve tijd. Ik kan soms zo in mijn hoofd zitten, dat ik er eigenlijk niet ben. Natuurlijk neem ik mijn werk ook wel eens mee naar huis. Als je ergens passie voor voelt, is dat bijna niet te voorkomen. Maar daar heeft het gezin geen moeite mee. In die energie gaan ze moeiteloos mee. Mijn vrouw, die na ons tweede kind is gestopt met werken, heeft thuis trouwens een drukkere job dan ik.
We gaan dit jaar met elkaar naar Vlieland. Maar daarnaast ga ik ook met elk kind afzonderlijk een weekendje weg. Met de middelste ben ik naar Londen gegaan. Ik ben daar voor mijn werk al honderd keer geweest, maar ik heb er dit keer meer van gezien dan ooit tevoren. We zijn alle tweedehands klerenmarkten afgeweest. Met de jongste ga ik ook naar Londen en met de oudste ben ik afgelopen weekend in een beautycenter geweest. Vandaar dat mijn huid nu zo zacht is. Het is heerlijk om één op één met hen te zijn. Hét basisvoedingsmiddel dat we allemaal nodig hebben, is gerichte aandacht.
Het is pas het laatste jaar dat ik meer ruimte neem. Ik moet deze tent runnen, het gaat niet om uren maken. Het punt waarop ik nu ben aangeland is: wat wil ik werkelijk? Ik onderzoek wat mijn echte passie eigenlijk is, mijn echte drijfveer. Daarom mediteer ik nu veel. Een van de dingen waarvoor ik sta, is dat dingen niet groter, maar juist kleiner worden. Dus geen megafusies, maar terug naar de menselijke maat. Het is allemaal zo groot geworden, dat we het niet meer kunnen overzien. Soms denk ik, ik stop er mee. Ik ga lekker in de tuin zitten en met mijn vrouw praten. Maar ik denk, dat ik juist hogerop moet. In die positie kan ik veel realiseren, een geweldige olievlek veroorzaken. Als geslaagde zakenjongen kan ik veel gemakkelijker bruggen slaan.' Tijn Touber