Email   Print

Race om de groene brandstof

Mensen massaal uit de auto krijgen: het mag de droom van iedere milieufreak zijn, erg realistisch is het beeld niet. Daarom moet het voor deze dromers hoopgevend zijn dat steeds meer autofabrikanten geld pompen in milieuvriendelijke technologieën. En het levert nog wat op ook, zo lijkt het.

De Wall Street Journal (16 maart 1999) schrijft, dat de mensheid op een dag Firoz Rasul dankbaar zal zijn. Rasul is de hoogste baas bij Ballard Power Systems, de grootste ontwikkelaar van brandstofcellen, een systeem dat waterstof verandert in elektriciteit en auto's van drijfkracht voorziet. Een paar van 's werelds grootste autofabrikanten hebben aangekondigd binnen vijf jaar met commercieel levensvatbare brandstofcel-auto's op de markt te komen.

Het lijkt wel een enorme wedstrijd wie het eerst deze milieuvriendelijke auto in de showroom kan zetten, merkt de zakenkrant op. Daimler Chrysler beroept zich er telkens op dat ze voorop loopt en zal er alles aan doen om in 2004 de nieuwe auto gereed te hebben. Daarvoor heeft het bedrijf inmiddels twee miljard gulden geïnvesteerd in een samenwerkingsverband met Ford Motor. Andere automakers willen de Duitse gigant graag aftroeven. Tomorrow (november/december 1998) somt op welke autofabrikanten vergaande plannen hebben voor brandstofcel-auto's: Nissan Motor, Honda Motor, Daimler-Benz. Ondertussen zitten General Motors en Toyota Motor om de tafel om hún alliantie tot stand te brengen.

Maar er zijn meer wegen naar de schone auto. New Scientist (13 maart 1999) wijst op de revolutionaire technologie van de gepensioneerde hoogleraar natuurkunde, Keith Johnson. Hij heeft eindelijk uitgevonden hoe brandstof en water tóch samen kunnen worden gemengd, zonder aan motorkracht in te boeten en zonder het gevaar dat binnen drie jaar de auto uitgeput langs de weg komt te staan. De mix zou de verontreiniging flink verminderen, omdat er veel minder diesel en benzine nodig zijn voor dezelfde hoeveelheid af te leggen kilometers. Iedere auto - hoe oud ook - zou geschikt zijn om Johnsons vondst te gebruiken. Al decennialang was er niemand meer die nog geloofde dat zoiets mogelijk was; alle experimenten hiermee waren jammerlijk mislukt. Geen wonder dan kenners nogal sceptisch staan tegenover Johnsons formule, die overigens angstvallig geheim wordt gehouden. Een hoogleraar dieseltechnologie in de Amerikaanse staat Massachusetts zei: 'Toen ik er voor het eerst over hoorde, vond ik het belachelijk. Ik moest erom lachen.' Maar, voegt hij eraan toe: 'We hebben een monster nu al een jaar op de plank staan en het is nog steeds goed.' Niet alle deskundigen staan zo open tegenover de nieuwe technologieën die de auto groener zou maken. Maar de fabrikanten lijken de doorbraken het voordeel van de twijfel te gunnen. Ook Johnsons ontdekking geniet grote belangstelling van de autofabrikanten.