Email   Print

'Sommige mensen komen gewoon niet op het idee om de tuinspullen bij elkaar te zetten'

Inge van der Ploeg (44) geeft cursussen aan huisvrouwen en -mannen om hun huishouden op orde te houden. Ook komt zij thuis voor individuele lessen.

'In mijn werk kom ik verschillende gradaties van troep tegen. Soms kom je ergens binnen en lijkt het daar keurig opgeruimd. Maar trek je een kastdeur open, komt de hele boel naar buiten zetten. Je hebt ook mensen die geen enkele opruimgewoonte hebben. Daar liggen de girorekeningen in het keukenkastje en de medicijnen tussen de oude kranten. Alles moet daar nog in 'hoofdstukken' worden ingedeeld. Als ik een boek moet hebben, loop ik naar de boekenkast. Maar dat is niet voor iedereen zo vanzelfsprekend. Nog een graadje erger is het wanneer je geen vloer meer kunt zien. Daar moet je eerst een stapel boeken en papieren opzij leggen voor je kunt zitten.

Mensen die niet ordelijk zijn, weten niet waar ze moeten beginnen. Sommige mensen komen gewoon niet op het idee om de tuinspullen bij elkaar te zetten, bijvoorbeeld. Zoiets kan onverschilligheid creëren. Je loopt overal maar overheen en dat getuigt nu niet echt van respect voor spullen. Het kan ook zijn dat mensen niet meer naar de schuur durven te gaan omdat het daar zo'n rommel is. Die schuur is dan voor hen een monster geworden. Paniek en neerslachtigheid komen ook voor bij mensen die niet kunnen opruimen.

Daarom heb ik het 'bureau van het huis houden' opgezet. Dat was in eerste instantie bedoeld voor huisvrouwen die nog moeten wennen aan een nieuw dagelijks leven, bijvoorbeeld omdat ze kinderen hebben gekregen. Voor hen bestaat er helemaal geen coaching zoals in ieder ander werkveld wel. Een deel van de vragen die we krijgen, gaat over spullen. Mensen hebben te veel of ze kunnen niet opruimen. Er hoeft namelijk niet altijd iets weg; het gaat erom dat alles op een logische plek staat, zoals in een supermarkt.

Ik merk bijvoorbeeld dat heel veel mensen 'zwervende spullen' in huis hebben. Speelgoed van de kinderen, strijkgoed, maar ook post en geleende dingen zoals uit de bibliotheek. Er zijn maar weinig gezinnen die thuis een postvak hebben of een 'uit'-bakje. Dat klinkt een beetje kantoorachtig, maar het is wel handig.

Ik zeg nooit wat mensen moeten weggooien. Als we samen met de afvalzak door het huis gaan, stop ik er zelf niks in. Maar ik ga wel vragen stellen: hoe ben je daar aangekomen, hou je ervan, wil je er nog iets mee. Als het over kleren gaat: sommige vrouwen hebben veel te kleine jurken voor het geval ze slanker worden. Maar hoe groot is die kans nog als je 62 bent? Dan zou je alleen maar illusies bewaren. Die jurken moeten eigenlijk gewoon weg, maar je moet mensen ook de tijd gunnen er echt afscheid van te nemen als ze dat willen. Andere mensen willen en moeten alles bewaren. Dat is niet verkeerd, als je die spullen maar kunt terugvinden.

Veel dingen komen weer op gang als het huis is opgeruimd en ze eenmaal weten hoe ze dat moeten bijhouden. Ze durven weer bezoek te ontvangen, een jongeman durfde weer een vriendin thuis te vragen, ze komen meer aan een hobby toe omdat ze er nu de ruimte voor hebben. Daarvoor doe ik dit werk. Het gaat mij er helemaal niet om of mensen het thuis rommelig of netjes hebben en of ze nou veel hebben of niet. Ik vind het leuk als ik zie dat mensen er weer aan toe komen de dingen te doen die ze graag willen doen.'