Email   Print

'Hoezo een airco in je auto…'

Van de ene op de andere dag gaf Dolf Mol (49) zijn succesvolle loopbaan in het bedrijfsleven op en koos voor een leven zonder een riant salaris, een leven ook met minder spullen.

'Ik ben altijd al creatief geweest. Heb ook altijd banen gehad waarin ik bezig was met mooie dingen maken. Bij Ahold heb ik een concept voor de avondwinkel ontwikkeld, daarna werd ik beursmanager op de Jaarbeurs. Maar een jaar of tien geleden kreeg ik last van de zakelijke werkwijze van adviseurs en bestuurders met wie ik steeds meer te maken kreeg. Dat alles op geld wordt afgerekend, dat alles zo om macht draait. Het werd een aanzwellend gerommel in mij. Mopperen, schelden, steeds vaker en heviger.

Pas veel later dacht ik op een zondagmiddag plotseling: ik moet gewoon weggaan bij de Jaarbeurs, ik moet de hele teringzooi opblazen. Volgende ochtend stond ik fluitend onder de douche en heb ik ontslag genomen. Geen gouden handdruk, dat is niks voor mij. Ik heb er toen nadrukkelijk voor gekozen om niet langer een vaste baan te hebben. Ik had toen een riant salaris en verdiende 130 duizend gulden per jaar. Daar kun je toch een aardig deurtje van intrappen. Mooi huis met een groot terrein eromheen, veel buiten de deur eten, veel kleren.

Inmiddels was ik gescheiden van mijn vrouw. Daarna had ik geen zin om me ergens te vestigen. Dan moet je een huis vinden, bankstel kopen. Daar voelde ik niks voor. Ik heb de hele inboedel bij mijn ex gelaten: bank, lampen, glazen, noem maar op. Daar had ik niks mee. Een paar dingen heb ik overal mee naartoe gesleept waar ik een tijdje kon wonen: een paar boeken, mijn stereoapparatuur die al twintig jaar oud is en een stapel met de mooiste platen uit een eens veel grotere collectie. Alleen maar spullen waarmee ik een band had. Ik ken mensen die enorme boekenkasten in de kamer hebben staan. Dat overstijgt mijn bevattingsvermogen. Het gaat erom, dat spullen voor mij een betekenis hebben.

Na de scheiding had ik een kleine ton overgehouden uit de verkoop van het huis. Ik dacht: daar zing ik het wel even mee uit. Af en toe deed ik wat klusjes waar ik soms wat geld voor kreeg, maar ik ben veel meer gaan leven vanuit de houding dat ik dingen wilde doen die ik leuk of belangrijk vind. Ben meer tijd en zorg gaan besteden aan familie en vrienden, bijvoorbeeld. Nu doe ik ook geen werk dat de hele week vult. Met een vriend heb ik een adviesbureau voor bedrijven in de biologische voeding en daarnaast doe ik aan coaching van mensen met problemen.

Naarmate de jaren verstreken en het geld opraakte, was het wel grappig te zien dat mijn omgeving daar een stuk zenuwachtiger van werd dan ik. Kijk, het gaat niet om het hebben van dingen. Iedereen heeft wel een bank. Het gaat erom hoeveel geld je daar voor wilt uitgeven en om de vermeende status die dat oplevert. Maar word je er gelukkiger van als je daar meer geld aan uitgeeft? Een vriend van me heeft zijn salaris in een paar jaar tijd verdrievoudigd. Laatst kwam hij hier in een nieuwe auto. Nóg weer iets groter, ronder en boller dan de vorige. Dat irriteert me. Kan het nou nooit genoeg zijn? Voor mij tellen eenvoud en nut. Hoezo een airco in je auto als je in Nederland woont? Maar misschien moet je wel eerst veel gehad hebben om te weten dat het dáár niet om gaat. Want zo heel veel heb je niet nodig om prettig te leven.

Dure dingen koop ik sowieso niet. Geen poloshirts van honderdvijftig gulden of jasjes van zeshonderd. Dat overstijgt voor mij een soort menselijke maat. Moderne apparatuur, sportauto's: ze doen me niks. Volgens mij is het de grootste valkuil wanneer je steeds de nieuwste snufjes wilt hebben. Daarmee laten we ons gek maken. Doe je daar niet aan mee, dan bespaar je veel geld en onnodige zorgen; doe je daar wel aan mee, dan heb je steeds weer wat nieuws nodig. Aan al die vaak onnodige extra's raak je gewend en dan verliezen ze hun speciale aantrekkingskracht.

Dit is het huis van mijn vrouw en ik kan je zo aanwijzen welke spullen van mij zijn. De rest is van haar. Met veel van die dingetjes en prulletjes hier heb ik niet veel. Ik zou ze niet missen. In mijn huis zouden ze niet staan.'