Email   Print

Kunstvoeding

'Ik ben rijp voor een schadevergoeding van de staat', verzuchtte mijn voormalige buurman.

'Ik ben rijp voor een schadevergoeding van de staat', verzuchtte mijn voormalige buurman een keer, toen hij op een zaterdagmiddag met twee volle tassen aan het stuur van zijn fiets terugkwam van de natuurvoedingswinkel. Hij deed toen al jaren overtuigd zijn boodschappen in die 'alternatieve' winkel. Hij betaalde in die tijd ten minste 25 procent meer voor zijn eten dan de 'gewone' consument in de supermarkt. Voor hem stond vast, dat biologische voeding voor hem en zijn gezin gezonder was. Maar hij was ook een idealist, die het verkeerd vond dat de boeren het land vergiftigen en vervuilen om ons te voeden. Inmiddels is duidelijk dat de milieuvervuiling door de boeren per jaar ten minste zes miljard gulden kost. En daarmee is bewezen dat mijn oude buurman inderdaad 'rijp is voor een schadevergoeding', want hij werkt al jaren niet mee aan die vervuiling.
Ooit was natuurvoeding iets voor een select groepje idealisten met veel wollen truien en sokken. Ik herinner mij, dat ik vroeger op zaterdagochtend voor mijn moeder brood ging kopen bij de reformwinkel in de buurt. Bij nader inzien bood die winkel de perfecte antireclame voor gezonde voeding. Achter de toonbank stonden twee lijzige, bleke, uitgestreken mensen - een man en een vrouw - van wie ik eigenlijk elke week verbaasd was dat ze er nog waren. En het brood viel ook niet mee. Het droogde goed uit en veranderde dan in een soort graanmassief waarvoor je eigenlijk 'herkauw-kwaliteiten' moest bezitten. De hele sfeer was die van ontberingen, hoe gezond het allemaal ook was - en ik was blij, dat dat brood alleen op zaterdag kwam.

Hoe anders is dat nu. Mijn Rotterdamse natuurvoedingssupermarkt is de grootste van Europa. Het is een prettige, lichte winkel met heel veel lekkere dingen. Je kunt er snoepen zonder te worden veroordeeld tot een of andere meergranenreep zonder suiker. Er is - ook in de winter - een ruime sortering groente en vruchten, die de verzameling verschrompelde appels en zanderige winterpenen van vroeger doet vergeten. Heerlijk brood, ook voor de mens die niet zit te wachten op een dagelijks kauwoffensief. Het prijsverschil met de gewone supermarkt daalt zienderogen. En trouwens, in die gewone supermarkt rukt de natuurvoeding ook op.

Dat biologische voeding 'in' is, is misschien nog iets teveel gezegd. Maar er is zeker sprake van een snelle groei en je merkt dat ook aan het publiek. Het goede nieuws is, dat ook een jonge generatie, die is opgegroeid in de consumptiemaatschappij, thans de weg naar de alternatieve supermarkt ontdekt. Wat mij alleen nog dwars zit, is de naam: natuurvoeding. Het is toch vreemd, dat de meest gewone voeding - zonder toevoeging van kunstmatige kleur, smaak en zelfs gif - met een aparte naam in een apart hokje wordt gezet. Dat stempel moet weg. De moderne 'natuurvoeding' wijst de weg naar een toekomst voor mens en milieu. En ik stel voor, dat we de zaken omdraaien: we hebben voedsel en we hebben - met biotechnologie en bestrijdingsmiddelen geproduceerd - 'kunstvoedsel'. Ik heb mijn keuze gemaakt en ik hoop dat dit nummer van Ode u zal helpen met de uwe.