Email   Print

Inlichtingen

Als de telefoon een mens is.

Toen ik klein was, bezat mijn vader een van de eerste telefoons bij ons in de buurt. Ik kan me de gelakte oude kast en fonkelende hoorn nog goed herinneren. Op een dag kwam ik erachter, dat ergens binnen in dat prachtige apparaat een wonderbaarlijk personage leefde - zij heette 'Inlichtingen' en wist alles. Inlichtingen kende alle telefoonnummers, de juiste tijd, en nog veel meer. Onze eerste kennismaking had plaats, toen mijn moeder bij de buurvrouw op bezoek was. Ik was aan het spelen en ramde met een hamer op mijn vinger. Het deed verschrikkelijk pijn, maar huilen had geen zin, want er was niemand om met me mee te leven. Ik liep door het huis op mijn kloppende vinger te zuigen, toen ik opeens een idee had. Ik holde snel naar de voorkamer om het krukje te halen en hield de hoorn tegen mijn oor.
'Inlichtingen', zei een dunne, heldere stem.
'Ik heb mijn vinger pijn gedaan', jankte ik in de telefoon.
'Is je moeder niet thuis?' vroeg ze.
'Er is niemand thuis, alleen ik', jammerde ik.
'Komt er bloed uit?'
'Nee,' antwoordde ik, 'ik heb met de hamer op mijn vinger geslagen en nou doet het pijn.'
'Kun je de ijskast open krijgen?' vroeg ze. Ik zei van wel.
'Pak dan een klein stukje ijs en hou dat tegen je vinger', zei de stem.
Sindsdien belde ik Inlichtingen voor alles. Ik vroeg haar om me te helpen bij mijn aardrijkskunde, en ze legde me uit waar Philadelphia lag. Ze vertelde me hoe ik het woord 'licht' moest spellen en ze vertelde me wat ik het eekhoorntje - dat ik in het park had gevangen - te eten moest geven.
Op een gegeven moment ging onze kanarie dood. Ik belde Inlichtingen en vertelde haar het droevige verhaal. Ze luisterde naar me, maar ik was ontroostbaar. Ik vroeg haar: 'Waarom zingen vogels zo mooi, maken ze de hele familie vrolijk en eindigen ze dan als een hoopje veren op de bodem van de kooi?' Ze moet de diepte van mijn verdriet hebben gevoeld, want ze zei zachtjes: 'Paul, vergeet nooit dat er nog andere werelden zijn om in te zingen.' Ik weet niet waarom, maar dat hielp.
Dit speelde zich allemaal af in een klein stadje in het noordwesten van Amerika. Toen ik negen was, verhuisden we naar Boston. Ik miste mijn vriendin heel erg, maar kwam nooit op het idee om contact met haar te zoeken. Een paar jaar later ging ik in het westen studeren. Op weg naar mijn studiestad maakte ik een tussenlanding in Seattle - vlak bij mijn geboortestad. Ik had een half uur voor ik weer vertrok. Zonder na te denken draaide ik de telefoniste van mijn jeugd. Als door een wonder hoorde ik de dunne, heldere stem die ik zo goed kende: 'Inlichtingen.'
'Kunt u me zeggen hoe ik 'licht' moet spellen?' Het was een tijdlang stil. Toen klonk er een zachte stem met het antwoord: 'Ik denk dat je vinger nu wel over is.' Ik moest lachen. 'Dus u bent het echt', zei ik. 'U weet vast niet hoeveel u in die tijd voor me hebt betekend.'
'Jij weet vast niet,' antwoordde ze, 'hoeveel die gesprekjes voor mij betekenden. Ik heb nooit kinderen gehad en ik verheugde me altijd op jouw telefoontjes.' Ik zei haar, hoe vaak ik in al die jaren aan haar had gedacht en vroeg haar of ik weer mocht bellen, als ik weer eens in de buurt was. 'Heel graag', zei ze. 'Vraag maar naar Sally.' Drie maanden later was ik weer in Seattle. Toen ik de inlichtingen belde, kreeg ik een andere stem aan de lijn. Ik vroeg naar Sally.
'Bent u een vriend van haar?' vroeg ze.
'Ja, een hele oude vriend', antwoordde ik.
'Dan spijt het me dat ik u dit moet zeggen', zei ze. 'Sally is vijf weken geleden gestorven.'
Toen zei ze: 'Wacht 's even. Heet u soms Paul?'
'Ja.'
'Sally heeft een boodschap voor u achtergelaten. Ze heeft het opgeschreven voor als u zou bellen. Op het briefje staat: "Zeg maar tegen hem dat ik nog steeds vind dat je ook in andere werelden kan zingen. Hij weet wel wat ik bedoel." '
En dat is ook zo.