Email   Print

Share

Licht in donkere dagen

Het antwoord op depressie, vermoeidheid, lusteloosheid, verdriet en vraatzucht is… een lamp.

In deze donkere dagen zien velen geen lichtpuntjes meer. Winterdepressie: moe, triest, lusteloos en last van vraatzucht. Ruim tien procent van de Amerikanen schijnt hieronder gebukt te gaan. Holger Hein van het Slaaplaboratorium in Grosshansdorf vindt dit niet vreemd. In Natur (november 1997) zegt hij: 'In de winter moeten we langer slapen en rustiger aan doen dan 's zomers. Daar vraagt het seizoen om. Maar de meesten van ons jakkeren in hetzelfde tempo door. Geen wonder dat we depressief worden.' Maar dat is nog maar de helft van het verhaal. Want, wat in deze periode vooral ontbreekt, is daglicht. En licht is - in de vorm van energie- en informatiedrager - voor alle levensprocessen van essentieel belang. Zonlicht beïnvloedt de hormoonhuishouding van mens en dier en ook planten groeien alleen bij voldoende licht. De Britse biochemicus Mae Wan Ho kwam erachter, dat de gezondheid van een willekeurig organisme kan worden afgemeten naar de hoeveelheid licht en kleur die het uitstraalt. In Esotera (oktober 1998) doet zij verslag van haar onderzoek. Ho onderzocht hiervoor eencelligen, watervlooien en vlieglarfjes. Steeds weer zag ze, dat de organismen licht en kleur uitstraalden, als ze gezond waren en hun kleur verloren, zodra ze doodgingen of werden afgekoeld of uitgedroogd. Gaat het licht uit op het moment dat de ziel het lichaam verlaat? Een lijk wordt bleek, dode bladeren worden bruin en verrot fruit wordt zwart.

Biochemicus Fritz-Albert Popp uit het Duitse Siegelbach meet met een apparaat dat een kaarsvlammetje op twintig kilometer afstand kan registreren, het schijnsel van de zogenaamde biofotonen in onze cellen. Popp vermoedt, dat de cellen via dit licht met elkaar communiceren, waardoor de stofwisseling optimaal kan verlopen. Ook hij registreert verschillen in uitstraling van gezonde en minder gezonde organismen. Biologisch geteeld fruit heeft bijvoorbeeld een grotere lichtuitstraling dan gewoon fruit. Voor Popp staat het zelfs vast, dat we in wezen van licht leven. 'De grondstoffen die we in onze voeding tot ons nemen, verlaten het lichaam in een andere vorm, maar wat overblijft, is het licht dat ze hebben opgewekt. In feite leven we dus van licht. We nemen licht op en stralen dit ook weer uit.' De Australische Jasmuheen (zie kader) kan hierover meepraten. Zij leeft al vijf jaar letterlijk van het licht en heeft zelfs geen voedsel meer nodig.

Het lijkt onwaarschijnlijk, maar de Amerikaanse arts Jacob Liberman snapt wel hoe dit kan. In zijn boek Licht, geneeskunst van de toekomst (Ankh Hermes) beschrijft hij zijn ervaringen met licht- en kleurentherapie. 'Ons lichaam bestaat uit licht. Materie is niets anders dan een vertraagde - of verdichte - vorm van licht. Leven en licht zijn dus hetzelfde. Daarom is het ook essentieel dat we ons openstellen voor licht. Letterlijk en figuurlijk. Licht is het geneesmiddel van de toekomst.' Anna Wirz-Justice is maar vast begonnen. Als hoofd van de chronobiologische afdeling van de Universiteit van Basel constateerde ze enkele jaren geleden, dat acht procent van de Zwitsers aan winterdepressie lijdt. Twee procent zelfs in ernstige mate. Ze kan zich zeer opwinden over het feit, dat het merendeel van deze mensen wordt volgestopt met antidepressiva. Haar patiënten gaan dagelijks een half uur onder een lamp. Na enkele dagen treedt er al verbetering op. In Nederland experimenteert de Groningse psycholoog Ube Meesters al enkele jaren met deze methode. In Onkruid (november/december 1995) beschrijft hij, hoe hij zijn patiënten onder een lamp met een intensiteit van tienduizend lux zet - vergelijkbaar met buitenlicht drie kwartier na zonsopgang. De voor de ogen schadelijke ultraviolette straling wordt eruitgefilterd. Want het is - anders dan bij de zonnebank - de bedoeling in de lamp te kijken. Het effect van deze kunstmatig verlengde dagen is na vijf dagen al merkbaar en heeft bij tweederde van de behandelde patiënten een goed resultaat. De lampen zijn gewoon in de handel verkrijgbaar, maar Meesters raadt aan om in eerste instantie onder begeleiding te werk te gaan. Er kunnen lichte bijverschijnselen optreden: sterke emotionele reacties of prikkende ogen. Bovendien is uit langdurig onderzoek gebleken, dat lichttherapie in combinatie met medicijnen tot oogbeschadigingen kan leiden. Meesters is verbonden aan het Academisch Ziekenhuis in Groningen. Lichttherapie wordt verder in dertig tot veertig andere ziekenhuizen in Nederland toegepast.

Iemand die bewust wél gebruikmaakt van ultraviolet licht, is Agnes van Enkhuizen van het Institute of Human Development. Volgens haar heeft UV-licht dezelfde kleur als de aura van een gezond mens. Enkhuizen behandelde de afgelopen vijftien jaar vijftienduizend mensen, naar eigen zeggen met optimaal resultaat. Vooral mensen die met weinig succes het hele medische circuit al hebben doorlopen, komen vaak bij haar terecht. De meesten lijden aan stress, huidziekten, orgaanstoornissen of neurologische aandoeningen. Daarnaast veel kinderen met astma, eczeem, leerproblemen, epilepsie en hyperactief gedrag. Enkhuizen kan aan de huid vaak al zien, hoe het met iemand is gesteld. Is die bleek, kwabbig en vertoont ze veel vlekjes, dan is er iets aan de hand.