Email   Print

Kostbare pillen genezen in Tsjernobyl

In de oudste geschreven bronnen van Tibetaanse geneeskunst wordt melding gemaakt over het ontstaan van nieuwe ziekten in de eenentwintigste eeuw door het veranderende milieu. Er wordt tevens geschreven, dat de 'kostbare pillen' dan van enorme betekenis zullen zijn. De bereiding van deze pillen is extreem gecompliceerd. Er kunnen tot 165 ingrediënten in zijn verwerkt, waaronder edele metalen als goud, zilver en koper, diamantstof, plantaardige en dierlijke componenten. Het ontgiften van de metalen en de bereiding van de pillen neemt weken tot maanden in beslag.

Na de atoomramp van Tsjernobyl werd de Tibetaanse arts Tenzin Chodrak uitgenodigd om tweeëntwintig slachtoffers in een ziekenhuis te behandelen: 'Ze leden aan lage bloeddruk, hoge koorts, opgezwollen klieren, prikkende ogen, branderig gevoel over het hele lichaam en pijnlijke botten. Volgens de artsen en ambtenaren van het Russische ministerie van volksgezondheid was behandeling nauwelijks mogelijk. Ik zei, dat kostbare pillen in dergelijke gevallen het enige alternatief zijn. Ik vertelde, dat er in de achtste eeuw in onze medische teksten al voorspellingen waren gedaan over complicaties die verband houden met chemische, milieu- en stralingsvergiftigingen, die het gevolg zijn van onze moderne chemische industrie en technologieën. Ze waren sceptisch en lachten me uit. Ze vonden me waarschijnlijk belachelijk. Desondanks stemden de patiënten allemaal in met een behandeling. Ik voelde hun pols en gaf hen "normale" Tibetaanse geneesmiddelen en daarnaast enkele "kostbare pillen". Ik acht deze pillen - die vanwege hun ongelooflijke werkzaamheid "kostbaar" worden genoemd - zeer hoog. Na een week of drie vernamen wij tot onze grote vreugde, dat alle zieken goed op de geneesmiddelen hadden gereageerd en dat de meeste naar huis waren gestuurd, omdat ze waren hersteld. Ik voelde de pols van de achtergebleven patiënten en vond ze veel beter. Ik kreeg te horen, dat de geneesmiddelen hen veel verlichting hadden gebracht. Ze normaliseerden het hartritme, de koorts, de gezwollen klieren en het branderige gevoel, en ze verminderden de botpijn. Na de genezing van de patiënten, vroegen Russische ambtenaren die mij eerder hadden uitgelachen, mij een ziekenhuis voor Tibetaanse geneeskunde op te richten. Ze dachten aan een ziekenhuis met vijfhonderd bedden. Ik legde hen uit, dat een ziekenhuis zonder

de nodige geneesmiddelen geen zin zou hebben en dat we moeilijk aan voldoende kostbare pillen konden komen. Om die reden is het ziekenhuisplan tot op de dag van vandaag niet gerealiseerd.'