Email   Print

'Langzaam maar zeker ga ik weer voelen'

Verslag van een seksverslaving.

Het heeft ontzettend lang geduurd, voordat ik wist dat ik seksverslaafd was. Wel had ik mijn leven lang al het gevoel, dat ik op dit gebied anders was, dat ik meer nodig had dan anderen. Ik kon bijvoorbeeld niet alleen met een vriendin met vakantie gaan, want dat betekende dan een week geen seks. Dat kon ik absoluut niet opbrengen. Het was een obsessie. Naast de relatie met mijn man deed ik erg veel aan zelfbevrediging. Ik had na één orgasme niet genoeg, ik kon oneindig doorgaan. Dat werd steeds erger, ik verlegde die grens steeds verder. Ik kwam soms twaalf keer - achter elkaar - klaar. Ik was er zoveel mee bezig. Buitensporig. Het sloopt je. Het vernietigt je arbeidsproductiviteit en isoleert je van mensen. Op een gegeven moment ben ik niet meer aan relaties begonnen, omdat het toch onhaalbaar was. De laatste jaren deed ik het alleen nog maar met mezelf. Dat is zoiets troosteloos. Je maakt jezelf wijs, dat je anderen niet nodig hebt, dat je zelfvoorzienend bent. Het is echt verschrikkelijk.
Op een zondagochtend was ik zo radeloos, dat ik naar New York heb gebeld. Ik had inmiddels heel Nederland afgebeld, maar vond overal gesloten deuren. Bij de Rutgers Stichting zeiden ze, dat ze nog nooit van seksverslaving hadden gehoord - dat was in 1990. Ik was in zo'n roes, dat ik me niet realiseerde dat ze in New York nog lagen te slapen. Ik heb toen heel stuntelig op een band ingesproken. Drie dagen later werd ik uit Californië door de oprichter van de Sexaholics Anonymous teruggebeld. Dat was een verschrikkelijk goed gesprek. Ik ben toen meteen met seks gestopt. Toch ging het weer mis…
Gelukkig kon ik terecht in een afkickkliniek in Duitsland. Daar leerde ik, dat ik eigenlijk een grote behoefte had aan intimiteit, maar dat ik daar de instrumenten niet voor bezat. Ik ben alles gaan lezen wat er te lezen viel. Uit boeken van Patrick Carnes (Out of The Shadows en Don' t Call it Love) begreep ik, dat mijn seksverslaving een afweermechanisme was om gevoelens niet toe te laten. Toen dat tot me doordrong, dacht ik: ik wil voelen wat er te voelen valt. Met seks voel je natuurlijk ook wel wat, maar dat is puur lichamelijk. Het geeft een kick en was voor mij ook een middel om te ontspannen.
Het afkicken was heel zwaar. Mijn immuunsysteem kreeg een ongelooflijke klap. Ik liep een virusinfectie op die maar niet overging. Ik kon nog geen vijftig meter lopen. Ik had het ook altijd koud. Ten einde raad heb ik mijn huisarts in vertrouwen genomen. Hij zei dat ik erover moest praten. Diezelfde avond nog heb ik het aan bekenden verteld. Ik vond dat zo verschrikkelijk moeilijk, ik had er buikpijn van en moest voortdurend naar het toilet. Toen ik het eindelijk durfde te zeggen, was iedereen met stomheid geslagen. Maar drie dagen later was ik beter! Toen begreep ik, dat ik op die manier verder moest. Dat is de therapeutische werking van het naar buiten brengen van je geheimen, van over de schaamte heenstappen. Dat is zó heilzaam.
Ik ben nu vierëneenhalf jaar clean. Ik masturbeer ook niet meer. Langzaam maar zeker ga ik weer voelen, écht voelen. Er gaat een wereld voor me open. Ik kan nu zó door iets worden geraakt, dat ik helemaal ga gloeien. Ik maak echt contact met mensen. Ik krijg weer oog voor anderen en voel met ze mee. Ik voel zoveel mededogen met mensen die in dezelfde nood verkeren als ik destijds zelf.
De problemen bij seksverslaafden zijn heel uiteenlopend: van de stille masturbant via de exibitionist en prostitué(e)bezoeker tot aan de zedendelinquent. De televisie is de grote ziekmaker. Ik moet me daar verschrikkelijk voor in acht nemen. Ik heb het idee, dat onze samenleving aan een soort collectief verslavingsgedrag lijdt. Seks is hier tot een dictaat geworden. Seks móet. Als je niet aan seks doet, ben je een doetje, een kluizenaar, een non of ongezond. Ik denk dat we zo bang zijn voor die protestantse zedenmeester in onszelf, dat we doorslaan. Alles moet hier kunnen, wij zijn onze eigen god. Misschien sla ik op dit moment een beetje door, maar de middenweg - dat seks eigenlijk het verlengde is van een liefdesrelatie - zijn we vanaf de jaren zestig helemaal kwijtgeraakt. Door de voorbehoedsmiddelen werd seks losgekoppeld van het lief,desleven.
Ik moet nog erg voorzichtig zijn. Soms denk ik: 'Ooh, wat zou ik graag weer…' Het is nog niet weg. Als ik dat gevoel heb, ga ik zitten om er aandacht aan te geven. Er zit vaak verdriet onder. Na een flinke huilbui voel ik me opgelucht. Het moest er gewoon uit. Als het me teveel wordt, bid ik. Echt op mijn knieën. Ik weet, dat ik het niet alleen kan. Ik ervaar dan, dat ik hulp krijg. Er is een wereld voor me opengegaan waarvan ik voordien geen vermoeden had.