Email   Print

Stijl en humor

Het was een wild feest. Tienduizend mensen bevonden zich op een stuk snelweg in het westen van Londen en stonden daar te swingen op de muziek van een aantal popgroepen, terwijl op bruggen over de weg enkele honderden politieagenten stonden toe te kijken. Temidden van de uitzinnige menigte stonden twee tien meter hoge theaterfiguren met wapperende hoepelrokken te dansen. Alleen van heel dichtbij was door de muziek heen een zwak industrieel gedreun te horen. Een blik onder de rokken onthulde de werkelijke functie van deze figuren. Twee mannen waren druk bezig met pneumatische hamers gaten in het wegdek te boren om er bomen te planten. De weg zou nog eens vierentwintig uur afgesloten blijven.

Stijl, humor en symbolische acties zijn heel effectief als het om protesteren gaat. Neem 'Koning' Arthur Pendragon, ook wel Hooggeëerde Pendragon, Officiële Zwaarddrager van de Seculiere Orde der Druïden en Titulair Hoofd van de Loyale Arthuriaanse Strijdmakkers geheten. De bebaarde en in lange gewaden gehulde Arthur, een beer van een kerel die vroeger lid was van de Hells Angels, is bij de meeste protestacties aanwezig met zijn zwaard Excalibur en zijn vriend 'Kreb Drakenrijder'. Arthur, die zichzelf de twintigste eeuwse reïncarnatie van Koning Arthur noemt, heeft in drie jaar tijd de meeste actievoerders geridderd.

Arthur is een eigentijdse hofnar, een wijze dwaas die zich volledig wijdt aan het belachelijk maken van foute politici, landeigenaren, de rechterlijke macht en de autoriteiten. Hij is al diverse malen opgepakt wegens het dragen van zijn zwaard Excalibur, dat door de politie als een gevaarlijk wapen wordt beschouwd - hoewel hij het zelf een ceremonieel Druïdenzwaard noemt - en is al een paar keer gevangen gezet. Telkens is het hem weer gelukt om Excalibur terug te vorderen en voortdurend drijft hij de spot met de rechterlijke macht. Gortdroge advocaten en zelfs rechters wist hij onbedaarlijk aan het lachen te krijgen, waardoor ze veel van hun gezag verloren. Vorige maand marcheerde hij in gezelschap van minstreels en barden van Stonehenge naar Londen om Excalibur uit de 'het metselwerk van de rechtbank' te trekken. Hij won de rechtszaak.
Arthur staat voor wat hij omschrijft als
natuurlijke orde, moraliteit en gerechtigheid in een tijdperk van ongebreideld materialisme en verlies van identiteit. Hij is een echte scharrelaar, net als 'Ash', een actievoerder die zijn eigen manier bedacht om aan de wet te ontkomen. Zestien meter hoog in een boom in Newbury kleedde hij zich uit en smeerde zich in met varkensvet en frituurolie. Geen diender slaagde er in hem vast te houden.

Elders hebben mensen gekleed in paardenpakken politiecordons aangevallen. Anderen hebben zich vernoemd naar bomen, bloemen en vogels om autoriteiten en privédetectives die hen moesten identificeren, om de tuin te leiden.

Maar de grootste grap van allemaal is ongetwijfeld 'Swampy', de glimlachende jonge tunnelgraver die eerder dit jaar een nationale held werd toen hij als laatste de tunnels in Devon verliet, na een verblijf van elf dagen in een minuscuul vertrek. Nadat hij als beroemdheid door krantenmensen in Armani-costuums was gehesen - als belichaming van het geaccepteerde beeld van een keurige actievoerder - lachte de menselijke mol het laatst en verdween, terwijl een heel leger in verlegenheid gebrachte uitgevers, televisiestations, kranten en filmmakers vruchteloos het land uitkamde om hem te vinden. Zijn volstrekte minachting jegens hen, hun geld en de valstrikken van de roem is een van de meest veelzeggende commentaren op de afgelopen paar jaar.