Email   Print

Zwaaien

Zwaaien is in mijn moeders familie een belangrijk onderdeel van verbondenheid met de ander. En met zwaaien bedoel ik dan niet even wapperen met een hand, maar echt formeel zwaaien. Iets tussen het wuiven van Sinterklaas en het zwaaien van Indië-gangers die in de filmjournaals op die grote boten staan in.

Het ware langdurige zwaaien is echter voorbehouden aan goede vrienden en andere beminden. De rest krijgt een slechts een slap, kort, aftreksel van het echte werk.
Wij zwaaien ter begroeting totdat de ander binnen gehoorafstand is, ten afscheid tot de ander uit het zicht verdwenen is. Mijn grootouders, mijn ooms en tantes, mijn neven en nichten zwaaien zich allemaal een tennisarm. Op zich niet zo bijzonder, tenzij je zwaait in een situatie waarin eigenlijk niet kan worden gezwaaid. En ook dan zwaaien ze naar de mensen van wie ze houden.
Welke krijgsgevangene zwaait terwijl hij naar het vuurpeloton loopt? Welke minister zwaait vanuit de courtége op weg naar de Ridderzaal? Welke rechter zwaait snel even van achter de tafel naar iemand in de rechtszaal? Welke partner in een groot advocatenkantoor loopt met zijn vriend mee naar buiten en zwaait hem uit vanaf de stoep? Welke stevig zieke staat achter de ziekenhuisramen tot je op de nabijgelegen snelweg met je auto uit het zicht bent? Ze doen het hoor, ze doen het allemaal, en je voelt je heel erg van gehouden als bezwaaide.