Email   Print

Denk aan de moeders

De 50 belangrijkste denkers van wie u nog nooit hebt gehoord. Nicolien de Kroon (Nederland).

Moeder van vier jongens en oprichtster van 'Motherhood'. Sinds 1991 bracht zij - vaak eigenhandig - ruim drieduizend ton kleding, voedsel, medicijnen en vooral veel knuffels naar kinderen in Koerdistan, voormalig Joegoslavië, Moldavië en Tjetsjenië. Dat zijn meer dan 120 vrachtwagens. Daarnaast is zij de drijvende kracht achter het benutten van doorgedraaide groente. Ze liet al eens een hele trein richting oorlogsgebied rijden. Het afgelopen jaar studeerde zij af als klassiek homeopaat.

Toen Nicolien de Kroon enkele jaren geleden op het journaal een aantal heren zag praten over de naderende Golfoorlog, nam zij een besluit. 'Er worden maar beslissingen genomen door heren op leeftijd die vaak verschillende vergaderingen op een dag hebben. Dat kan nooit goed zijn voorbereid. En die beslissingen hebben wèl direct effect op gewone mensen - moeders zoals ik. Ik zou ze willen zeggen: "Als wij een huis kopen, nemen we daar de tijd voor, denk alstublieft wat langer na." ' De volgende dag zat ze op het vliegtuig naar Genève. Wat eigenlijk niet kon, gebeurde toch. In haar onschuld liep ze dwars door de zware bewaking van het hoofdkwartier van de Verenigde Naties en sprak met Tariq Aziz van Irak, Hans van den Broek en secretaris-generaal Perez de Cuellar. Terug in Andijk ging het gewone leven weer door: De was, de afwas, de kinderen naar school...

En toen brak de Golfoorlog uit. Bommen vernietigden Bagdad. Voor Nicolien de Kroon was het duidelijk wie hier het eerst de dupe van zouden worden: vrouwen en vooral kinderen. Samen met levensgezel Henk schreef ze een brief aan president Bush. Maar ze wist: 'Die kan ik wel opsturen, maar dan leest niemand hem.' Dus belde ze twintig vrienden die allemaal honderd gulden gaven voor een retourtje Washington. Binnen 24 uur had Bush de brief gelezen. Vlak daarna werd Nicolien opgepakt door de CIA. Wie was deze vrouw die nu al voor de tweede keer langs alle veiligheidsagenten was gelopen? Er moest sprake zijn van een complot... Het koste haar een middag om duidelijk te maken dat ze écht die moeder uit Andijk was. Daarna sprak ze met verschillende senatoren, de rechterhand van George Bush en Elisabeth Doile, de grote vrouw van het Amerikaanse Rode Kruis. Haar boodschap: 'Of er ook gedacht wordt aan de kinderen en niet alleen aan macht en politiek. Stel je voor dat je als moeder ineens geen eten voor je kinderen kunt kopen...'

Thuis in Andijk was er weer de was en de afwas... Maar Nicolien was veranderd. Ze zag dat 'die heren in het grijs' vast zaten in hun patronen en dat er niets anders op zat dan zelf actie te ondernemen. Ze ging met zeven vrouwen uit Andijk om de tafel zitten en zeven dagen later reed ze met een vrachtauto vol kinderkleding, warme jassen, voedsel en héél veel knuffels richting Koerdistan. De reis duurde tien dagen. In Koerdistan aangekomen trof ze 100.000 mensen zonder dak, vele doden, wanhoop en doorgedraaide vrouwen. Ze zette een tent op en begon alles wat ze had uit te delen.

Terug in Nederland wachtte de was en de afwas, maar Nicolien had maar één gedachte: 'Ik doe dit nooit meer, al dwingen ze me.' Een jaar belde een vriendin: 'Nicolien, als jij een wagen vult, vul ik er ook een.' Drie weken later reden ze met drie vrachtwagens vol ziekenhuismateriaal, kleding en zaden richting Koerdistan. In de Barzan-vallei troffen ze dit keer achtduizend vrouwen en kinderen. De mannen en de oudste zonen waren weggevoerd, waarschijnlijk vermoord. Deze vrouwen gaven hen de naam 'Motherhood'. In Nederland werken inmiddels zo'n duizend vrouwen - en ook mannen - met Motherhood mee. Er wordt vrijwel niet vergaderd, vooral gewerkt. Er is één gouden regel: Wat je doet, doe je van a tot z. Het systeem is heel simpel: je maakt een pakket voor een kind, schrijft erop of het voor een jongen of een meisje is en voor welke leeftijd en sluit vijf gulden in voor het huren van de vrachtwagen.