Email   Print

Een groet

Hoeveel hebt u er gekregen? Het kerstkaartencircus heeft weer op volle toeren gedraaid en u hebt ongetwijfeld weer een fraaie verzameling van al dan niet uitklapbare, door al dan niet bekenden al dan niet leesbaar ondertekende kerstkaarten ontvangen.

Natuurlijk waren er de dierbare groeten van verre vrienden of familie vergezeld van de laatste foto's van hun kinderschare, maar het gros hebt u minzaam geopend en op de stapel gelegd of aan het reeds overvolle rode lint gehangen. Dit is niet de inleiding voor een sombere milieuvisie, voor de opmerking dat weer miljoenen bomen zijn verspild aan het eindejaarsritueel. Het spreekt voor zich dat de natuur de kerstkaart kan missen als kiespijn. Maar het gaat mij om de betekenis van al die wensen. Wat brengen door de drukpers geproduceerde en machinaal verstuurde en vluchtig bekrabbelde 'prettige feestdagen' en 'seasons greetings' over? De kerstkaart is verworden tot een onpersoonlijk, massaal - en dus nietszeggend - ritueel. Het doet mij denken aan die dagelijkse vraag 'hoe gaat het?' waarop een standaard 'best' dient te volgen. Wie zich niet aan dat ritueel houdt, veroorzaakt verwarring bij de gesprekspartner.

Laatst ontmoette ik een Amerikaan die zijn vrienden op een werkelijk originele wijze pleegt te begroeten. In plaats van het obligate how are you? vraagt hij hen: 'what has become clear to you since we last met?' - wat is je duidelijk geworden sinds onze laatste ontmoeting? Dat is een vraag die onmiddellijk naar een gesprek leidt dat verder reikt dan de bekende omtrekkende bewegingen over koetjes en kalfjes. De afgelopen weken heb ik deze vraag in mijn omgeving met enige regelmaat gesteld en steeds leidde dat tot aardige reacties. Mensen zijn blij verrast als hen een vraag wordt gesteld waaruit werkelijke interesse voor hun leven blijkt. Maar de vraag bracht mij bovendien in een gesprek met mijzelf. Zo'n soort gesprek dat het einde van het jaar verdient: wat is mij dit jaar duidelijk geworden? Om het bij Ode te houden: we hebben dit jaar geëxperimenteerd met een aantal gevestigde marketingmethoden om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat Ode het beste gedijt met behulp van haar eigen aanpak, de via-via 'kringverspreiding' waarmee we begin vorig jaar begonnen. De les: laat je niet verleiden tot acties die niet passen bij je eigen stijl. 1997 wordt een mooi jaar voor Ode, het jaar waarin wij definitief op onze eigen benen gaan staan.

En daarmee zullen wij weer een stukje van onze droom realiseren. Droom klinkt lichter dan visie. Maar de bron is dezelfde. Dit is een nummer vol visies en dromen van mensen die het besluit namen om hun eigen wereld te verwezenlijken. En bij dat voorbeeld past onze groet: moge 1997 u helpen om weer een deel van uw dromen te creëren!