Email   Print

Share

ondertonen

Muziekbespreking.

Ron Carter & Richar Galliano: Panamanhattan (Dreyfus/VIA/PIAS)

De Franse accordeonnist Richard Galliano maakt op deze CD korte metten met elk denkbaar vooroordeel over zijn instrument. Net als de Argentijnse bandonéonnisten houdt hij zich verre van niemandallerig bruiloftrepertoire en kiest voor een ingetogen en ijle melodievoering met suggestieve accenten. Zijn niettemin uiterst virtuoze 'new musette' versmelt op Panamanhattan schijnbaar moeiteloos met de soepele swing van de Amerikaanse jazzveteraan Ron Carter op contrabas. Zelden verliep een ontmoeting tussen twee muzikale zwaargewichten zo lichtvoetig en speels.

Duck Baker: Spinning Song (Avant/Dureco)

Ondanks het feit dat niemand minder dan Billie Holiday zijn Lady Sings the Blues onsterfelijk maakte, is jazzpianist en componist Herbie Nichols zeer ten onrechte in de vergetelheid geraakt. Negen stukken van deze tijdgenoot van Eric Dolphy en Thelonious Monk - met wie hij vaak wordt vergeleken - zijn nu op zeer fijnzinnige wijze gearrangeerd en uitgevoerd door gitarist Duck Baker, een van de absolute grootmeesters van de 'fingerpicking' stijl. Hoe indrukwekkend Bakers spel hier is, wordt pas bij herhaalde beluistering duidelijk, want de muzikale contrasten zijn vooral subtiel en de melodische en harmonische ontwikkeling is te gecompliceerd om meteen mee te kunnen neuriën.

Sekou Bembeya Diabate: Diamond Fingers (Dakar Sound/CNR)

Voor niet-ingewijden is het misschien even wennen aan het clavecimbel-achtige geluid en de wat ongebruikelijke loopjes en accenten van de Guineese gitarist Sekou Bembeya Diabate, die in 1984 overleed. De invloed van traditionele instrumenten, zoals in kora, is onmiskenbaar en het tijdloze meesterschap eveneens. Hoewel de vergelijking met het werk van Ali Farka Touré zich opdringt, getuigt Diamond Fingers van een nadrukkelijk eigen en bijzondere stijl, vol onverwachte wendingen. We mogen labelchef Ted Jaspers dankbaar zijn dat deze unieke CD nu ook in Nederland is uitgebracht.

John Gorka: Between Five and Seven (High Street/BMG)

Elke scheiding tussen publiek en privé is John Gorka vreemd. In zijn liedjes weet hij politieke en relationele verwikkelingen naadloos te vervlechten, waarbij het grotere altijd wordt belicht vanuit het kleinere. Met zijn neus voor sterke melodieën, zijn scherpe maar altijd poëtische pen en zijn sonore bariton heeft hij zich een unieke plaats in het 'singer-songwriter' genre verworven. Complexe intermenselijke verhoudingen worden soms met één zinnetje vlijmscherp neergezet: 'His neck was red enough for two'. De akoestische gitaar van Dean Magraw en de mandoline van Peter Ostroushko zorgen voor extra luisterplezier.

Jie-Bing Chen, V.M. Bhatt & Béla Fleck: Tabula Rasa (Water Lily Acoustics/Munich)

Van alle grensoverschrijdende collaboraties die de Indiase slide-gitarist Vishwa Mohan Bhatt tot dusver ondernam - met gitarist Ry Cooder, bluesgitarist/zanger Taj Mahal en dobrovirtuoos Jerry Douglas - is dit zonder meer de meest overtuigende. Het samenspel van Chens erhhu - een soort Chinese viool -, Bhatts zelf ontworpen Mohan Vina en de vijfsnarige banjo van Béla Fleck overstijgt de traditionele begrenzingen van de betreffende genres en is een van de fraaiste staaltjes 'wereldmuziek' die ik in lange tijd hoorde. Zoveel spontaniteit, creativiteit, muzikale verstandhouding en speelplezier op één CD is zéér ongebruikelijk.

Yo-Yo Ma, Edgar Meyer & Mark O'Connor: Appalachia Waltz (Sony Classical/Sony)

Dat de sympathieke Amerikaanse cellist Yo-Yo Ma niet eenkennig is, mag een understatement heten. Bach naast Breuker - niet veel is hem te dol. Via deze CD stelt hij zijn publiek voor aan twee van zijn eigen helden: de contrabassist Edgar Meyer en de violist Mark O'Connor. Deze kunnen echter nauwelijks als 'klassiek' worden aangemerkt, aangezien ze afkomstig zijn uit de wereld van Country & Western en Bluegrass. Op basis van traditionele fiddle-muziek uit Texas hebben Meyer en O'Connor een aantal stukken gecomponeerd of gearrangeerd, die ze hier samen met Ma uitvoeren. Meyers contrabas betreedt niet zelden het 'domein' van Ma's cello en allebei steken ze qua snelheid en toonhoogte af en toe zelfs O'Connors viool naar de kroon.