Email   Print

Share

Het land waar iedereen een dief was

Er was eens een land waar iedereen een dief was. 's Nachts ging elke inwoner gewapend met koevoet en lantaarn op pad om bij zijn buurman in te breken. Als hij dan bij het ochtendgloren terugkwam, rijk met buit beladen, ontdekte hij dat zijn eigen huis ook was leeggehaald.

En zo leefde iedereen in harmonie met elkaar, en kwam niemand iets tekort - iemand beroofde een ander, diegene beroofde weer de volgende, en zo ging het door tot je bij de laatste inwoner kwam, die weer nummer een beroofde. In dit land stond zakendoen gelijk met oplichterij, of je nou kocht of verkocht. De regering was een criminele organisatie die was opgezet om de bevolking te bestelen, en het volk was voortdurend bezig om de regering te bezwendelen. Zo kabbelde het leven ongestoord verder, en de landgenoten waren rijk noch arm.

En toen verscheen er opeens - niemand weet meer hoe dat kwam - een eerlijk man. In plaats van er 's nachts op uit te gaan met zak en lantaarn om te stelen, bleef hij thuis, rookte wat en las een mooi boek. En toen er dieven langskwamen, zagen ze licht branden in zijn huis, en dus gingen ze weer weg. Die toestand kon niet zo blijven. De eerlijke man kreeg te horen dat hij natuurlijk recht had op zijn persoonlijke gemakken maar niet als hij anderen daarmee van hun werk beroofde. Elke avond die hij thuis doorbracht, betekende dat ergens een gezin niet te eten had. De eerlijke man had geen steekhoudend weerwoord. En dus ging hij ook maar elke nacht tot zonsopgang de deur uit, maar hij bracht het niet op om ook te gaan stelen. Hij was nou eenmaal eerlijk, niets aan te doen. Hij liep het hele eind tot aan de brug, en stond te kijken hoe het water er onderdoor stroomde. Daarna ging hij naar huis en constateerde dat er in zijn huis was ingebroken.

Nog geen week later zat de man zonder geld en eten in een huis dat totaal was leeggehaald. Maar dat had hij helemaal aan zichzelf te wijten. Zijn eerlijkheid was het probleem: daardoor was het hele systeem overhoop gegooid. Hij liet zichzelf beroven zonder dat weer bij iemand anders te doen en dus was er telkens iemand die bij dageraad thuiskwam in een ongeschonden huis - het huis dat de eerlijke man die afgelopen nacht had horen leeg te roven. De mensen wier huis niet was leeggehaald, kwamen er natuurlijk al snel achter dat ze rijker waren dan de anderen - dus die wilden niet meer uit stelen gaan - terwijl degenen die de eerlijke man kwamen beroven met lege handen vertrokken en daarom arm werden.

Intussen kregen de nieuwe rijken de gewoonte om bij de eerlijke man op de brug te komen staan om de kijken hoe het water er onderdoor stroomde. Dit maakte de verwarring alleen maar groter omdat het gevolg was dat er nog meer mensen rijk werden en een hoop anderen arm.

Nu begrepen de rijke mensen wel dat ze door alle avonden op de brug te blijven staan spoedig arm zouden worden. En ze dachten bij zichzelf: 'Waarom geven we niet een stel arme mensen geld om voor ons te gaan stelen?' Er werden contracten afgesloten, men werd het eens over salaris en commissie - met een hoop wederzijds gesjoemel: de mensen waren tenslotte dieven. Maar het eindresultaat was dat de rijken rijker werden, en de armen armer. Sommige rijken waren nu zo rijk dat het voor hen niet meer nodig was om te gaan stelen of anderen te betalen om voor ze te stelen. Maar als ze ophielden met stelen zouden ze al gauw arm worden: daar zorgden de armen wel voor. Dus gaven ze geld aan de armsten der armen om hun bezittingen te beschermen tegen de andere armen. Zo kwam er een politiemacht tot stand en werden er gevangenissen in gebruik genomen.
En aldus geschiedde het dat slechts enkele jaren na de komst van de eerlijke man er niemand meer praatte over stelen of beroofd worden, maar alleen nog over hoe rijk of arm ze waren. Maar het bleef een stelletje dieven bij elkaar. Er was al die tijd maar één eerlijke man en die ging al gauw dood van de honger. Italo Calvino