Email   Print

Een kledingdilemma

Een beetje moedeloos word je er wel van. Verzamel je je oude kleren om ze te sturen naar ontwikkelingslanden - de export groeit de laatste jaren snel -, is dat ook weer niet goed.

Ongehoord (februari 1996) luidt de noodklok: 'De Afrikaanse textiel- en schoenenindustrie gaat in hoog tempo kapot aan de concurrentie van ingevoerde tweedehandskleding uit Europa.' Dat is de keerzijde van het favoriete beeld in televisie-uitzendingen van kinderen met t-shirts bedrukt met Europese teksten. Geschat wordt dat alleen al de Duitsers per jaar 1,2 miljard kilo afgedankte kleren inzamelen, zo'm vijftien kledingstukker per Duitser per jaar. Ongehoord schrijft: 'De goedbedoelende mensen die met hun kleren willen helpen, zorgen in Afrika voor problemen.' Wie gratis een afgedankt t-shirt krijgt, hoeft tenslotte niets te laten maken. Vijftien jaar geleden waren er nog 45.000 Keniaanse kleermakers, thans nog maar 20.000. Een poging om zuinig om te gaan met grondstoffen strandt aldus in een vorm van oneerlijke concurrentie. Daarbij komt dat de inzamelingen van liefdadigheidsinbstellingen niet zelden alsnog terecht komen bij commerciële handelaren die ten koste van de arme bevolking in ontwikkelingslanden slinks profiteren van de westerse vrijgevigheid.

De Handelskrant (april 1996) maakt melding van een tweetal onderzoeken naar dit tweedehands kledingdilemma. Een Duits onderzoek kreeg de veelzeggende titel mee: 'Duitse tweedehands kleding vernietigt Afrikaanse arbeidsplaatsen.' Een Tilburgs onderzoek is iets milder: tegenover het verlies aan banen, levert de tweedehands textiel ook werk op. Sorteren en repareren zijn zeer arbeidsintensief. Maar zelfs als het saldo van winst en verlies op nul uitkomt, blijft de idealistische westerse inzamelaar met een probleem zitten. De ene arbeidsplaats is niet zonder meer tegen de andere weg te strepen. Een gezonde economie heeft een eigen produktiebasis nodig en dat vraagt meer dan reparatie-ateliers. 'Stof' tot nadenken voor op uw volgende rit naar de 'zak van Max'. Een alternatief is om voor de tweedehandskleding een bestemming in eigen land te vinden. Ongehoord is niet somber: 'Mensen geven tenslotte kleding weg om anderen te helpen. Niet om in Afrika de markt voor textiel te vernietigen.'