Email   Print

De aarde is onze moeder

De foto van de aarde vanuit de ruimte is misschien wel het meest significante beeld van de evolutie van het menselijk bewustzijn in de twintigste eeuw; het was een geschenk van Apollo – de Apollo van de door de NASA geleide ruimtereizen. De Apollo-astronauten waren de eersten die de aarde vanuit de ruimte zagen.

En door hen konden wij de aarde zien, als een heilig eiland in een zee van zwart, een door de zon beschenen oceaanblauwe bol met wolkenflarden en vage contouren van continenten. Dit beeld van de aarde trof de mensheid in het hart en voerde haar het planetaire tijdperk binnen, met het psychologische besef dat we het lot van de aarde delen, en dat haar mogelijkheden en reserves eindig zijn.
Russell Schweickart en Edgar Mitchell waren twee van die Apollo-astronauten, en ze hebben zich in het openbaar uitgesproken over de geestelijke ommekeer die zich in hen voltrok toen ze vanuit de ruimte naar de aarde keken. Schweickart beleefde vijf niet op het programma staande minuten buiten het ruimteschip, toen een camera die hij bij zich had het liet afweten; onder het wachten tot het ding gemaakt was, hield hij zich aan een sport van de ladder vast en draaide zich om om naar de aarde te kijken. Op dat moment testte hij een ‘life-support system’, en aldus was hij ook de eerste astronaut aller tijden die zich zonder navelstreng buiten het ruimteschip bevond.
Schweickart heeft de ziel van een dichter, want hij schreef:

Ik bevond me op dat moment letterlijk in de positie van vertegenwoordiger van alle andere mensen op het aardoppervlak. Op mij rustte de verplichting die ervaring, het bekijken van de aarde vanuit de ruimte, intens te absorberen. Ik probeerde niet me het beeld heel sterk in te prenten. Ik probeerde me alleen maar helemaal open te stellen. (...) Sindsdien ben ik er heel erg mee bezig geweest die vijf minuten in de rest van mijn leven te integreren en hun betekenis voor ons allemaal duidelijk te krijgen.

Pas wanneer we op enige afstand van Moeder af komen te staan kunnen we haar zien. Voor de baby is moeder voedsel, warmte, troost; ze is zijn hele omgeving. Het kind en de adolescent zien de persoonlijke moeder duidelijker in contour dan de baby, maar niet zo heel veel duidelijker, in die zin dat ze niet onderscheiden wordt van het moederlijke milieu waarin ze voorziet. Hetzelfde geldt voor volwassenen die hun moeder blijven zien en op haar blijven reageren vanuit de psychische positie van een kind. Op welk moment zien we het gezicht van onze moeder en beseffen we dat zij een unieke persoon is die ons gebaard heeft, ons liefheeft, in onze ogen mooi en kwetsbaar is, en dat de tijd en hard werken een tol van haar hebben geëist en ze op een dag mogelijk verzorging van òns zal behoeven?
Pas toen we ons de ruimte in konden wagen en achterom konden kijken naar de aarde, kon de mensheid iets dergelijks ten opzichte van Moeder Aarde ervaren. De prachtige blauw-witte planeet die de aarde is, een bol stralend van licht, helder afgetekend tegen het zwart van de ruimte, is schitterend om te zien. Zij is mooi en kwetsbaar en de enige Moeder Aarde die we hebben.