Email   Print

'Als ik eens tien minuten extra had...'

Voordat ik kinderen had zei ik steeds: ‘Als ik iedere dag eens tien minuten extra had...’ Ik droomde van al die extra dingen die ik kon doen met een paar minuutjes meer. Mijn grootmoeder vertelde mij altijd, dat je prachtig haar kreeg als je het elke dag tien minuten borstelde. Ik bestelde dingen die je vet zouden oplossen als je ze elke dag tien minuten gebruikte. Ik kocht boeken en bandjes die mij in tien minuten per dag een rijke woordenschat beloofden en ik volgde taalcursussen die mij een vreemde taal als ‘een diplomaat’ zouden leren spreken in slechts tien minuten per dag. Ik kocht ook tijdschriften met het opschrift ‘tien smakelijke maaltijden met een bereidingstijd van tien minuten’; en ik kocht ooit zo’n eng smeerseltje dat mij in tien minuten bruin zonder zon zou maken.

Om je de waarheid te zeggen, heb ik nooit een middeltje gevonden dat vet deed verdwijnen en die smerige oranjekleur heb ik van mijn benen afgeboend. Een vreemde taal heb ik nooit geleerd en om een maaltijd in tien minuten klaar te maken, heb je een diepvries en een magnetron nodig. Maar ik vond mezelf best efficiënt en goed georganiseerd. Ik kon mijn tijd goed indelen; tenminste dat gevoel had ik voordat ik kinderen kreeg. Het moederschap heeft mijn tijdsindeling drastisch veranderd. Een moeder kan niets in tien minuten doen. Een luier verwisselen zou in tien minuten moeten kunnen, maar als je andere kind valt, de PTT net aanbelt met pakjes voor jou en je drie naaste buren en de kookwekker afgaat net wanneer je de luier wil vastklitten, is het duidelijk dat je de eenvoudigste taakjes niet altijd in de voorgeschreven tijd kunt doen. Toen ik net moeder was, vond ik dat ik niet goed met mijn tijd omsprong. Per slot van rekening kon ik me vroeger in het zwembad in tien minuten aankleden, dus een paar boodschappen zou ik ook in tien minuten moeten kunnen doen. De werkelijkheid is anders. Je kunt niet in tien minuten alle schoenen, truien en bibliotheekboeken van je kinderen pakken; je kunt niet in tien minuten naar de bakker op de hoek lopen.

Naarmate ik wende aan het moederschap, kon het me steeds minder schelen dat er zo weinig uit mijn vingers kwam. Ik hoefde niet meer veel te doen om me goed te voelen. Ik besefte dat het tijdbewuste van de volwassenen in schril contrast staat met de betovering van de kinderwereld. Kinderen hebben hun eigen tempo. Het gaat bij hen niet om taken. Niets hoeft op een bepaalde tijd af te zijn. Het maakt niet uit hoeveel zij af hebben. Kinderen genieten van het moment en vinden het heerlijk om te spelen en te onderzoeken totdat zij moe zijn. Zij leren en ontdekken dingen omdat zij dat op elk gewenst moment kunnen doen. Kinderen leven in een wereld waar zij het tempo aangeven, een tijdloze wereld. Alleen volwassenen leven in een wereld waar alles van buitenaf wordt bepaald en gestuurd. Goede ouders weten een gulden middenweg te vinden tussen de wereld van de klok en de tijdloze wereld. Zij hebben tijd voor hun kinderen en kunnen zich ontdoen van hun schema’s. Die ouders genieten van de betovering van de kinderwereld. Het betekent wel dat een boodschap drie kwartier langer duurt om de kinderen de gelegenheid te geven de winkel te ontdekken. Het betekent ook een keertje niet in bad gaan als het kinderspel eens wat langer heeft geduurd. Het betekent dat je misschien soms wat minder methodisch te werk moet gaan. Soms droom ik van alles wat ik zou kunnen doen als ik wat meer tijd had. Maar... ik heb een vermageringsgordel gekocht en zelfs als ik een uur per dag met dat ding om liep, gebeurde er niets. Ik luisterde meer dan tien minuten per dag naar de bandjes met de taalcursus, maar ik spreek nog steeds geen Frans. En zelfs als ik in tien minuten prachtig bruin werd, zou dat niet goed voor mij zijn. Ongetwijfeld zou ik met tien minuten extra meer kunnen doen, maar ik ben dol op mijn kinderen. Ik wil niet meer elke dag tien minuten extra hebben, maar terwijl het klokje tikt, geniet ik van de tijdloosheid van de kinderwereld. En ik voel me geweldig als ik erin slaag op een dag de krant te lezen en mijn tanden te flossen.

Met toestemming bewerkt en overgenomen van Mothering zomer 1995.