Email   Print

Je bent er niet door Ronald Koeman naar Mozambique te sturen

Hans van Breukelen, oud-doelman van PSV en het Nederlands elftal, reisde voor SOS Kinderdorpen naar Brazilië en Peru. Hij bepleit een samengaan van sport en ontwikkeling.

‘In Nederland wordt sport puur als plezier gezien, het wordt ondergewaardeerd. Terwijl sport in ontwikkelingslanden voor hele nieuwe toekomstperspectieven kan zorgen. Ik heb Havelange (de Braziliaanse president van de wereldvoetbalbond Fifa) voorgesteld om samen met SOS Kinderdorpen sportdorpen te stichten waar zwerfkinderen zich sportief kunnen ontwikkelen. De Fifa gaat serieus met het idee aan de slag. Die sportdorpen moeten niet alleen uit velden bestaan, je moet er ook kunnen leren. Ik stel me erbij voor dat je kinderen uit de laagste regionen van de samenleving zowel een dak boven hun hoofd geeft als een opvoeding en sportfaciliteiten. Het is niet alleen bedoeld voor wezen, waar SOS zich op richt, maar ook voor zwerfkinderen, die vaak sportertjes eerste klas zijn. Je moet er alle sporten kunnen beoefenen, dus niet alleen voetbal, en de dorpen moeten er ook voor meisjes zijn.

Je zou ook geld van ontwikkelingssamenwerking in sport moeten steken. Maar dan moet het gestructureerd gebeuren. Je bent er niet door Ronald Koeman naar Mozambique te sturen, dat moet in een plan passen, met voorbereiding en nazorg. De KNVB zou een ontwikkelingsland kunnen adopteren om er vervolgens sporters of oud-sporters naartoe te sturen. Wat Koss heeft gedaan – dertien ton sportattributen inzamelen in Noorwegen en die vervolgens met schoolkinderen en al naar Eritrea sturen – is waanzinnig. Je zou dat in Nederland ook moeten doen, alleen zou ik niet weten hoe ik dat in m’n eentje moet aanpakken. Vooral zo’n ontmoeting tussen kinderen uit Noorwegen en Eritrea spreekt me aan. Die kinderen zien zo wat ze steunen. Daar blijft altijd wat van hangen. Sinds ik voor SOS op pad ben geweest probeer ik ook andere mensen er warm voor te krijgen. Niet alleen omdat het nodig is voor die landen, ook omdat het zo verschrikkelijk leuk is om te doen. Die reizen hebben me als mens enorm verrijkt, me vreugde en warmte gegeven. Door informatie te geven probeer ik nu een voedingsbodem te creëren voor anderen om ook te gaan.

De reis naar Peru was op uitnodiging van Luis Aldave, een industrieel die een keepersschool heeft in Lima. Hij zocht iemand om zijn leerlingen te instrueren. Ik zei: het lijkt me leuk maar als ik ga, wil ik wel iets van het land zien. Toen werd het plan geopperd om ook kinderdorpen van SOS te bezoeken. Dat leek me prima. Zo kreeg de trip drie dimensies: een sportieve, een sociale en een culturele. Het klinkt misschien gek, maar toen de KNVB me als afscheidscadeau een reis naar Brazilië aanbood, zei ik meteen: dan wil ik er ook werken. Ik heb me daar sterk op de mensen met poen gericht. Dat was wel nodig ook, want mensen als Pele bleken SOS niet eens te kennen. Het is misschien nog wel belangrijker om de kloof tussen de armen en de rijken te dichten dan de kloof tussen daar en hier. De basis moet dáár liggen, niet hier. Mijn boodschap aan de kinderen daar was: werk er keihard voor, zet alles opzij, pas dan kun je wat bereiken in het leven. Ik ben er zelf het beste voorbeeld van: met een minimum aan talent heb ik toch aardig wat voor elkaar gekregen.’

Met toestemming bewerkt en overgenomen van Onze wereld, mei 1995.