Email   Print

Manifest voor legalisering van drugs

Het verbod heeft de handel in drugs aantrekkelijker en winstgevender gemaakt, en heeft geleid tot een toename van de criminaliteit en corruptie op alle niveaus. De Verenigde Staten gedragen zich echter alsof ze dit niet weten.

Colombia, met zijn beperkte middelen en zijn duizenden doden, heeft vele bendes vernietigd en de gevangenissen puilen er uit met drugsmisdadigers. Zeker vier belangrijke drugsbaronnen zijn gevangen en de grootste van hen is in het nauw gedreven (dit is een verwijzing naar de inmiddels gedode Pablo Escobar, red.)
Intussen worden in de Verenigde Staten dagelijks en zonder problemen twintig miljoen verslaafden bediend, iets wat alleen mogelijk is dankzij interne handels- en distributienetwerken die veel groter en efficiënter zijn dan in Colombia.

Dit in ogenschouw genomen, kan de polemiek over drugs niet blijven steken tussen de oorlog en de vrijheid. De stier moet bij de horens worden gevat en de discussie moet zich toespitsen op de verschillende manieren waarop de legalisering tot stand kan worden gebracht. Er moet een einde worden gemaakt aan de schadelijke en nutteloze oorlog, die de landen met de drugsgebruikers ons hebben opgedrongen. Het drugsprobleem in de wereld moet worden opgevat als een cruciaal vraagstuk van ethische aard met een politiek karakter, dat alleen kan worden opgelost door een universeel akkoord waarbij vooral de Verenigde Staten zich aansluiten. Uiteraard moeten daarbij serieuze compromissen worden gesloten tussen de gebruikerslanden en de landen die drugs produceren.

Het zou onrechtvaardig zijn, maar wel zeer waarschijnlijk, dat wij het meest hebben te lijden onder de verschrikkelijke gevolgen van de oorlog, terwijl we niet profiteren van de voordelen van de vrede. Dat wil zeggen dat ons niet hetzelfde mag overkomen als Nicaragua, dat gedurende de oorlog de hoogste prioriteit had, maar waar niemand meer naar omkijkt nu er vrede heerst.

Met toestemming overgenomen van Cambio 16, 29 november 1993.