Email   Print

Welkom

Voorop staat de lach van Ode. Voluit en ongeremd. Met die spontaniteit kijken we naar de wereld om ons heen. Soms lijkt er nog maar weinig plaats voor optimisme. Er zijn vandaag veel lijnen richting doem en ellende te trekken. De hoop op verandering – verbetering – schijnt voor de nostalgie: de herinnering aan de jaren zestig.

Ode wil een andere werkelijkheid in zicht brengen. Vaak buiten het bereik van de gevestigde media komen steeds meer publikaties op die een andere realiteit schilderen. Tijdschriften die zich niet neerleggen bij de beschrijving van de wereld van vandaag. Die daarentegen vandaag gebruiken als het vertrekpunt voor een reis naar een andere wereld van morgen. Die niet links of rechts zijn, maar toekomstgericht. Die werkloosheid niet aanvaarden als een naar en onontkoombaar gegeven, maar die werk opnieuw beschouwen. Die tijdschriften publiceren visies die kunnen dienen als richtpunt voor verandering, vernieuwing en verbetering. Deze bladen vertellen over de wil die een weg zoekt.

Dit tijdschrift is een ode aan die onderstroom, een ode aan nieuwe gedachten en moedige visies. Deze pogingen en initiatieven bieden de kleuren van de toekomst, ook al zullen lang niet alle experimenten slagen. Overigens, er is niets zo concreet als een goed idee. Wij verzamelen artikelen in tijdschriften en publikaties uit binnen- en buitenland en voegen daar iets van onszelf aan toe. Wij lezen en selecteren en berichten over een wereld die er óók is en waar we naartoe kunnen leven. Een wereld waarvan de kiemen zich nog grotendeels buiten het zicht van de gevestigde publikaties bevinden. Wij brengen een deel van die wereld in kaart. Daarbij sluiten wij onze ogen niet en erkennen we de werkelijkheid van vandaag: de schulden, de vervuiling, de vervreemding. Wij zoeken voorbij het financieringstekort en het ozongat naar nieuwe gezichtspunten.

Wij zijn eerlijk: objectief zijn wij niet. De verhalen, die wij uitkiezen, zijn vaak persoonlijk. Wij proberen het nog niet betreden pad. Wij willen open en uitnodigend zijn. En we staan slechts op één barricade: die van de mogelijkheden. Welkom!

En wie zijn wij? Rob Soetenhorst zwaaide na een rijke journalistieke loopbaan vorig jaar af als hoofdredacteur van de Haagsche Courant. Een toekomst van hobbies en reizen trok hem niet. ‘Ik lees het liefst’, zegt hij. Tenminste eenmaal per week bezoekt hij de Koninklijke Bibliotheek. Zijn achtergrond is de geschiedenis, maar met zijn niet te blussen journalistieke benieuwdheid begint hij een nieuwe jeugd als het ervaren kompas van Ode. David Jonckheer deed wat hierna in de themaverhalen over ‘Arbeid en Geluk’ wordt geadviseerd: hij maakte zijn eigen werk. Na zijn studie rechten liep hij binnen om niet meer weg te gaan. Daarvoor zal Ode hem altijd dankbaar blijven. Wie ons belt heeft een goede kans David aan de telefoon te krijgen. Hij bouwde in korte tijd een indrukwekkende kennis van de internationale geschreven mediawereld op, volgt de Russische pers, gaat uit van betrouwbaarheid en is nog nooit betrapt op een slecht humeur. Barend van der Vorm is het geweten van Ode. Koppelt zakelijk inzicht aan een open blik en een originele geest. Hij laat graag een stilte vallen om met een ontwapenende glimlach de spanning weer te breken. Ontdekte het belang van meel voor brood, gelooft in de elektronische toekomst en streeft net iets langer naar perfectie. Victor Levie en Willem van Zoetendaal hebben de gave om de woordenworsteling van een redacteur in beeld te vertalen. Of beter nog: om het beeld te vinden dat de tekst completeert. Beiden geven les aan de Rietveld Academie in Amsterdam. Kien Seebregts vertaalde tot dusver vooral kinderboeken. Kien vertaalt met een sympathieke bescheidenheid die voortkomt uit grote kennis en respect voor de Engelse taal. Komt vaak midden in de nacht op het juiste woord. Jacqueline Soetenhorst gaf les in recht en maatschappijleer van Laos tot Den Haag alvorens haar aangeboren talentalent in dienst van Ode te stellen. Haar grootste probleem: het delen van de computer met echtgenoot Rob. Anke Mondeel begon eind jaren zestig een drukkerijtje om proefschriften te drukken. Of haar vergaande zorgvuldigheid iets te maken heeft met haar achtergrond als biologe is niet bekend, maar haar precisie is een zegen voor Ode. Officieel doet zij alleen het opmaakwerk, maar in de praktijk weet de redactie zich verzekerd van een uiterst nauwkeurige corrector. Nini Wielink vertaalt, als Nederlandse, met de vanzelfsprekende souplesse die de Franse taal eigen is. Maakte furore met de vertaling van Benoit Groult’s Zout op mijn huid. Tenslotte Jurriaan Kamp. Ik mocht het vak leren bij NRC Handelsblad van collega's die vrienden werden. De eerste schreden zette ik in de nadagen van de typemachine, die ik bediende met twee vingers. ’s Ochtends in de trein had ik al natte handen, niet in de laatste plaats omdat ik als internationaal jurist zonder ‘schoolkrant-ervaring’ twijfelde over mijn kwalificatie voor de journalistiek. De handen zijn tegenwoordig meestal droog, maar ik typ nog steeds met twee vingers. ‘De krant’, India en Schiermonnikoog brachten mij naar Ode. De weg lijkt op het beklimmen van het laddertje van de hoge springplank. Als je eenmaal boven het water staat is het beste wat je kunt doen: springen!