Woorden als snoepjes

Gastblog door Barbara Tammes, auteur van Handboek voor het bouwen van je eigen luchtkasteel.

In de aanloop naar het verschijnen van haar boek schrijft Barbara Tammes voor Ode een serie van 10 blogs. In deze blogs neemt Barbara de lezer elke week mee langs een van de 25 kamers uit het Luchtkasteel, elk met een andere functie: een suite voor schaamte, een kamer voor geluk, een traanzaal voor verdriet.

Vorige week ging ik naar het LifeFoodForce part two, een etentje van overtuigd liefhebbers van raw food. Rauw eten, biologisch, veganistisch. Levend eten, klinkt eigenlijk mooier. Ik ben een foodie, hou erg van lekker eten maar ben van huis uit wel bewust gemaakt met dingen die wel of niet gezond zijn. We aten vooral groente en vis gekenmerkt door verschillende periodes van bereidingswijze. De Reform tijd waarin we bovenal kikkererwten en linzen kregen. Met een speciale creuset pan waar aan de bovenkant ijsklontjes op konden hebben we denk ik wel een jaar lang gestoofde vis gegeten. Na de aankoop van een sapcentrifuge hebben we een lange tijd vloeibaar gegeten. De staafmixer heeft een tijd alle groentes gepureerd en een speciale rasp heeft eindeloos veel wortel salades voortgebracht. In mijn herinnering dus met gestoofde vis. Een simpele pasta Matriciana was een uitzinnig feest.
Wat ik wil zeggen. Ik ken gezond.

We zaten aan lange tafels met mensen die we wel kenden en nog meer mensen die we nog niet kenden. Mijn liefje en ik zaten tegenover een jongen en voorzichtig begint zo’n gesprek. Hoe hij hier terecht komt. Of hij wel vaker ‘raw’ eet. Redelijk snel hadden we het volle beeld voor ogen van een gelover. Een voedsel extremist. Een stengel selderij en wat hummus en klaar was hij, niks moeilijks aan dus, dat raw. En eieren at hij tegenwoordig ook rauw.

Dat gaat me wat ver, want een klein perfect gekookt biologisch eitje met zeezout is toch echt lekkerder dan zo’n glibberige klots. En toch is het goed om met je denken voorbij een grens getrokken te worden om weer een nieuw midden te vinden, wat wel weer voorbij de ingeslopen onoplettende gewoonte ligt. De aangescherpte gedachtes daarover: Vlees heel bewust. Niet of weinig. Liever niet. En als, dan biologisch. Geen suiker. Dat noem ik in bijzijn van mijn kinderen het gif van de duivel, waar ik heel veel plezier aan beleef. Dan vind ik mezelf heel lollig. En geen E-nummers. Dat zijn de handlangers van de duivel. Dit ging over het gesprek tijdens het eten en waar me dat bewust van maakte.

Maar het eten zelf. Dat was werkelijk ongelofelijk lekker. Een lasagne van courgette met heel veel smaak en ook om in te bijten. Verschillende structuren. En het toetje. Raw is dus ook veganistisch, geen eieren, geen melk, geen boter. Kregen een soort mousse van opgeklopte room tussen twee wafeltjes met aardbeienjus. Hoe krijg je een luchtige mousse die zo lekker is zonder melk en room of boter of vet. Ik weet het nu. En ben verbaasd. Maar volgens mij moet je het eerst proeven. Er komt vast een LifeFoodForce part 3. Wat ook nog een bijkomende sensatie was dat eten zonder enig schuldgevoel (naar jezelf of een ander levend wezen) een hele nieuwe dimensie aan genieten toevoegt.

Zo bewust en liefdevol als je met eten om kunt gaan zo zou je ook om kunnen gaan met je mentale voedsel. Je lichaam geeft heel goed aan wat het wel en niet wil eten. Als je een beschimmelde boterham voor je hebt ga je daar absoluut geen hap van nemen. Je laat het gewoon liggen, zonder dat je boos wordt op de bakker. Maar informatie en impulsen en opmerkingen slikken we gewoon, zonder te kauwen en krijgen het dan soms helemaal niet verteerd. In de Keuken van je Luchtkasteel kun je een ouderwetse Aga cooker bedenken die je informatie en opmerkingen helpt te rangschikken op verteerbaarheid. Er zijn vier ovens waarin je een opmerking die net verkeerd valt even kunt laten sudderen tot hele taaie informatie die je in een hetere oven stopt tot je er iets van kunt bakken. Om zo tot een persoonlijk dieet te kunnen komen van impulsen die voedzaam voor je zijn, in plaats van onbewust alles wat er op je af komt maar te slikken. Dingen niet eten die slecht voor je zijn, de e-nummers van de informatie is een manier om gezond te blijven in je hoofd maar ook vooral dingen wel eten. Wel consumeren. Mooie woorden maken mooie gedachten. En mooie gedachten doen je mondhoeken krullen. Hier wat mooie woorden. Die je gewoon als snoepjes kunt eten:
Dankbaarheid
Aandacht
Zachtmoedig
Barmhartig
Lief
Compassie
Wonder
Vertrouwen
Schoonheid
Zacht
Nobel

Meer lezen?
Barbara's eerste blog: mentale hygiene.
Barbara's tweede blog: de Traanzaal.
Barbara's derde blog: Trots, het nieuwe kwetsbaar opstellen
Barbara's vierde blog: Ontsla de luie secretaresse in je hoofd
Barbara's vijfde blog: De Wehkamp reflex
Het Handboek op Facebook

Volg Ode ook op Twitter of Facebook, via de digitale nieuwsbrief, of neem een proefabonnement op Ode voor slechts €3,33 per maand