Trots, het nieuwe kwetsbaar opstellen

Gastblog door Barbara Tammes, auteur van Handboek voor het bouwen van je eigen luchtkasteel.

In de aanloop naar het verschijnen van haar boek schrijft Barbara Tammes voor Ode een serie van 10 blogs. In deze blogs neemt Barbara de lezer elke week mee langs een van de 25 kamers uit het Luchtkasteel, elk met een andere functie: een suite voor schaamte, een kamer voor geluk, een traanzaal voor verdriet.

Waarom zeg ik tegen de vriendin die zegt dat ik er zo slank uitzie: “oh, dat lijkt maar zo, die rol ongebakken croissant-deeg zit heel handig verstopt in deze roze bloes”?
Waarom zeg ik tegen mensen die net horen dat ik op een boerderij woon: “nou ja boerderij, boerderij, het is een heel groot lekkend dak vooral.”
Of tegen iemand die vol bewondering is over het gegeven dat ik een boek heb geschreven: “nou”, zeg ik, “daar heb ik wel 15 jaar over gedaan hoor.” En tegen degene die het knap vindt dat ik er 15 jaar over heb gedaan zeg ik: “maar niet elke dag hoor.”
“Maar ik heb m’n school nooit afgemaakt. Maar ik kan ook heel lelijk uitvallen. Maar m’n huis is een puinhoop. Maar ze zijn ook om achter het behang te plakken. “
Waarom zeg ik dat? Waarom maak ik mezelf kleiner? Waarom ga ik als een hondje met m’n pootjes in de lucht liggen om te laten zien dat ik vooral niet bedreigend ben?

Voor het gemak heb ik het even over mezelf. Omdat ik mezelf het beste ken. En omdat ik dan niemand anders schoffeer. Maar ik zie het alle (leuke) vrouwen om me heen doen. We maken onszelf kleiner opdat we wel aardig gevonden worden. Ik denk dat het iets te maken heeft met in kuddes leven. ' Alsjeblieft sluit me niet buiten. Niet omdat ik iets fout doe. Maar ook graag niet omdat ik iets goed doe.'
Mooie benen heb je- oh heb je m’n knieën wel gezien.
Leuke jurk – ja grappig hè, uit een hele duffe winkel.
Toffe schoenen – van twee jaar geleden alweer.
Goed werk – niet alleen gedaan hoor.
Mooie speech – ik was zo zenuwachtig.
Lekker gegeten – ja en het is echt zo makkelijk.
Zo hebben we het met elkaar kennelijk afgesproken. En ik moet ook wel zeggen dat je makkelijker vrienden wordt met iemand die zich kwetsbaar op durft te stellen. Dat houdt ons menselijk, maar vooral bij elkaar. Alsof we het oppervlak eerst licht moeten opschuren om te kunnen blijven plakken. Gepolijste mensen hechten niet.

Waarom dat nou precies is dat weet ik niet. En de werkelijkheid is eigenlijk wel het laatste dat me interesseert. Maar wat kun je ermee doen? Het voelt namelijk niet helemaal goed. Het is jammer. Want het is leuk om trots op jezelf te mogen zijn. Het zou fijn zijn als we wat milder met elkaar omgingen. Elkaar niet meteen op fouten afrekenen en elkaar evengoed niet meteen op prestaties afstraffen. Voordat we dat bij elkaar kunnen doen zullen we het eerst bij onszelf moeten kunnen.

Daarom is er de mogelijkheid om in je Luchtkasteel een Salon te maken waarin je jezelf op je mooist mag laten zien. In die Salon staan bekers die je jezelf mag geven voor dingen die je hebt bereikt, angsten die je hebt overwonnen of complimenten die je hebt gekregen. Eerst binnen de veilige muren van je eigen Luchtkasteel. Dan vindt deze kwetsbare trots vast vanzelf een nieuwe vorm om naar buiten te komen en een nieuwe werkelijkheid te vormen.

Meer lezen?
Meer over Barbara Tammes en Handboek voor het bouwen van je eigen luchtkasteel
Barbara's eerste blog: Mentale Hygiene
Barbara's tweede blog: De Traanzaal
Barbara's vierde blog: Ontsla de luie secretaresse in je hoofd
Barbara's vijfde blog: De Wehkamp reflex
Barbara's zesde blog: Woorden als snoepjes
Het Handboek op Facebook

Volg Ode ook op Twitter of Facebook, via de digitale nieuwsbrief, of neem een proefabonnement op Ode voor slechts €3,33 per maand