Deel 4: Wit als Jade

Gastblog door Miriam Driessen, auteur van Het verloren dorp.
Vier weken lang schrijft Miriam Driessen hier een gastblog over stedelingen die zij ontmoet heeft voor en na haar onderzoek in Lingdou. In deze blogs portretteert zij vier Chinezen die zich hebben moeten aanpassen aan het leven in stad. Deze week vertelt zij in haar laatste blog over een migrantenmoeder met haar dochters.

De donkere kamer wordt gevuld met gekrijs. De babyfles staat op tafel. De speen ligt op de grond. De sfeer is bedrukt. Moeder kijkt wanhopig voor zich uit.
De soap op televisie schalt door het donker. De beelden creëren een waas van licht. De kamer heeft geen raam, zelfs geen kier waar zonlicht door valt.

Aan het plafond hangt een hoogslaper, het bed van zus Zhengzheng. Zij is naar school. Vader is aan het werk op de bouwplaats. Moeder zit in een versleten fauteuil en staart naar de beelden op televisie. Af en toe kijkt ze in de wieg.

Buiten klinken flarden van getimmer, gezaag en geboor. Het is warm. De witte zon blakert. Het leven is in volle gang. Oma’s winkelen, opa’s drinken thee, vaders en moeders werken, kinderen zijn naar school. Binnen is het donker en blijft de kamer zich vullen met gekrijs.

Het twee maanden oude meisje heeft nog geen naam. Het is de tweede dochter die moeder ter wereld bracht, na gehoopt te hebben op een zoon. Ze haalt haar schouders op. ‘Misschien kun jij me helpen met een naam?’

Zhengzheng komt binnen. Zwijgend loopt ze naar het bureau in de hoek van de kamer. Met haar hand wrijft ze in haar ogen. Ze trekt een schrift uit de rugzak en laat het op tafel vallen. Ze pakt een pen en schakelt een kleine peer aan. Moeder schrikt van het licht, maar zegt niets. De baby krijst.

‘Ze heeft de donkere huid van haar vader geërfd,’ zucht moeder, en blikt in de wieg. ‘Ik blijf met haar binnen zolang het nog kan.’ Het meisje in de wieg heeft nog geen zonnestraal gezien, twee maanden lang, alleen het licht van de lamp. Moeder is bang dat de zon de huid van haar dochter nog zwarter zal maken.

In het moderne China wenst elke moeder zich een kindje met een huid zo wit als jade. Wit staat niet alleen symbool voor schoon- en reinheid, maar ook voor klasse en herkomst; vooral op het platteland. Een blanke huid wordt geassocieerd met de stad, een bruine huid met het land. Moeder is pas naar de stad verhuisd en probeert zich los te maken van het platteland, maar het meisje in de wieg blijft haar herinneren aan haar boerenherkomst.

Heb je genoten van deze blogserie? Ode geeft 5 exemplaren van Het verloren dorp weg! Om kans te maken mail je je mening over de blogs naar Ode. Vergeet je naam en adres niet en vermeld in het onderwerp DORP.

Lees meer over Miriam's boek Het verloren dorp.

Lees Miriams eerste blog De ambtenaar in het park.

Lees Miriams tweede blog Ontbijt in een slapeloze stad.

Lees Miriams derde blog Tijgerdochters

Volg Ode ook op Twitter of Facebook, via de digitale nieuwsbrief, of neem een proefabonnement op Ode voor slechts €3,33 per maand