De wereld ontdekken op de fiets

Gastblog door Hilde de Leeuw, Porto Alegre - Precies een jaar geleden zat ik achter mijn laptop en bekeek ontzet het YouTube filmpje van een automobilist die op een groep fietsactivisten inreed. De fietsers demonstreerden juist voor een veiliger fietsklimaat in hun stad Porto Alegre, Brazilië. Ongelooflijk vond ik dit en zag hoe ondertussen de nieuwspagina zich ververste zodat ik meer kon lezen over de Arabische Lente die zich op andere plekken in de wereld voltrok. Eventjes dichtbij, maar al gauw ver weg, niet denkend aan de betrokkenen terwijl ik ʻs avonds met vriendinnen een leuk restaurantje inloop.

Het internet, de online wereld, om gemakkelijk in te verdwalen. Je reactie zegt “geplaatst daar en daar zo laat” en je weet, je bent gefopt. De betrokken wereldburger die ik me tijdens de dwaling waande maakt na het uitzetten van de computer plaats voor een onverschillig geworden stadsmeisje. Ben ik dat? Computerend kan ik een heleboel tegelijk aanpakken, maar activiteiten buiten verdwijnen ermee. Wat ik zou moeten, zou kunnen, wat er allemaal te beleven is en te doen, dat zijn vragen en mogelijkheden waarop antwoorden vinden en keuzes maken onmogelijk is vanuit dezelfde stoel. Handiger dus om de dagelijkse realiteit waarin ik ga van A naar B, doorklik van C naar D en plannen E en F uitwerk, te vervangen voor… onderweg zijn. Zonder plan of route, zonder bestemming in gedachten, samen met mijn lief ʻzuidwest zo die gaatʼ. Een andere dwaling, dwars door de off-line wereld.

We verkochten onze spulletjes, gaven ook veel weg, zochten tweedehands fietsen en kregen handige reisartikelen. Stekker eruit om verbinding te maken met de werkelijkheid. Op 12 mei 2011 werden wij door familie en vrienden uitgezwaaid onder de Domtoren van Utrecht, waar we onze studiejaren en het eerste jaar op de arbeidsmarkt hadden doorgebracht. De dagelijkse omgeving is vol van tastbare werkelijkheid. Ontmoetingen met wijze mensen en prachtige plekken leren ons één te zijn met het moment. Arabische Lente maakt plaats voor afvalreductie langs de Loire, biologisch groente verbouwen en demonstreren tegen de aanleg van asfalt over de Pyreneeën.

Met de zon als metgezel fietsten we in 100 dagen naar het einde van Europees vasteland. Vormt de grote blauwe oceaan een obstakel, zal de reis zich verder ontvouwen richting Afrika of kunnen we oversteken? We ontmoeten een Braziliaanse kapitein van een kleine zeilboot, 13 meter. Onze fietsen passen in het ruim, we mogen meeliften naar zijn thuisland. We zeilen met z'n vieren, 17 dagen lang. We leren Braziliaans Portugees en het leggen van knopen. We horen het verhaal van de vrouwelijke matroos, Any, over 21 jaar leven op zee.

Verbinding?
Het grote enge Brazilië, waar in mijn hoofd waarschuwingen gaan over gevaarlijke favelaʼs, drugsbendes en corruptie, blijkt bij aankomst een andere realiteit. Van het noordoosten naar het zuiden stromen we van ontmoeting naar volgende bijzondere ontmoeting verder het land in. Alle verhalen verzamelen zich in ons en gaandeweg omvat het verhaal ons. Ineens vind ik mezelf niet langer op de stoel achter het scherm, maar fiets ik mee in de herdenkingstocht in Porto Alegre.

- meer blogs over het fietsavontuur van Hilde & Tos lezen? www.filosofietsen.nl

Foto: fietsdemonstranten in Porto Alegre, Hilde de Leeuw