Kinderspel en dovemansoren

Een weekje met horten en stoten op het internet levert ons aardig wat balspelen en buitenspelen op. Onze kindertijd herleeft. “Boter, kaas en eieren” en het speellied “Advocaatje leef je nog?” hebben voor de dove kinderen inmiddels geen geheimen meer.

Nu zal men kennismaken met andere geneugten van de Nederlandse jeugd. Wat te zeggen van blikspuit, lummelen, hinkelen, sjoelen? Alles wordt op papier gezet en in het Engels vertaald. De directeur van de Bishop Westschool denkt zelf meer aan een draaimolen. We doen er nog een schepje bovenop en stellen ook een paar schommels voor. 

Het is voor ons lastig informeren naar de prijs van dergelijke toestellen. Als een muzungu (blanke) naar de prijs vraagt, gaat die zomaar een paar keer over de kop. Voor Oegandezen zijn alle muzungu’s rijk, daar valt niets aan te veranderen. Bij een “pre-school” in de buurt zien we een paar schommels staan. De directrice kan ons een richtprijs geven.

Aan de directeur van de Bishop Westschool vragen we vervolgens of hij iemand kan regelen die draaimolen en schommels kan maken met vooraf een prijsopgaaf. Dat kan. Maar meer dan een week achter de directeur aanlopen levert niets op. We krijgen de neiging de schommels en draaimolen maar door te draaien.

Met de oppas van het internaat spreken we af zondagmorgen te komen om met de kinderen een aantal spellen te spelen. Herma wil ook graag met de kinderen koppen van papier-maché maken om de slaapzaal wat op te vrolijken.


Op de afgesproken dag en tijd komen we bij het internaat waar we wel kinderen aantreffen maar geen leiding. De “matron” is met een kind naar het ziekenhuis, de andere kinderen alleen achterlatend.
Als de kinderen  ons zien, komen ze aanhollen. De meegenomen badmintonsets worden bijna uit onze handen gerukt.

Leo tekent een hinkelbaan en hinkelshowt hoe die werkt. Dat heeft men gauw door. Er wordt enthousiast gehinkeld. Enkele kinderen tekenen zelf een paar hinkelbanen. Nog meer kinderen kunnen aan de bak.
Voor de jongens gooien we nog “paalvoetbal” erin. Enkele kleine “Kuytjes” weten daar wel weg mee.


Het enthousiasme werkt aanstekelijk. Touwtje pringen komt erbij. En voor de slimmeriken “kamertje verhuren”. Verbazingwekkend hoe snel kinderen doorhebben hoe spelletjes werken.

Tussendoor krijgen we nog even een demonstratie hoe kinderen in het gareel gehouden worden. Een paar kinderen zijn “verdwaald” in een schooltuin van een leerkracht en hebben de pech dat hij er net aankomt. De leerkracht hakt met een stuk hout even flink op een leerling in om vervolgens een ander nog een beste lel om de oren te geven. Zo doe je dat dus.

Het is al aardig in de middag als de “matron” terugkomt. Voor Herma het sein om met papier-maché te beginnen. De belangstelling is overweldigend. Er is geen plaats voor alle kinderen. Geen probleem. Een aantal kinderen vermaken zich even goed als toeschouwer. Er zijn ook kinderen die met zijn tweeën aan een kop gaan werken.

Logisch of niet, maar bij het vorderen van de werkstukken moet je constateren dat het echte Afrikaanse koppen worden. Wanneer we stoppen, ligt de grond bezaaid met gescheurde stukken krantenpapier. Zonder dat er iets gezegd hoeft te worden nemen een paar oudere meiden het heft in handen en ruimen alles op. Waarvan akte.


Op het terrein zien we overal spelende kinderen. De jongens die met een van de badmintonsets spelen hebben pech. De shuttle is op het dak terechtgekomen, te hoog om eraf te halen. De andere badmintonset is voor de meisjes. Maar die hebben ook pech. Een paar leerkrachten zijn komen buurten en staan nu enthousiast te badmintonnen.