Gewoon een maandag

Hoe bijzonder kan een maandag zijn? Niets deed me afgelopen maandagmorgen toen ik door de regen over de grachten naar mijn werk fietste vermoeden dat deze ogenschijnlijk normale, saaie en druilerige maandag wel eens een zeer bijzondere dag zou kunnen worden.

Weekendhoofd
Natuurlijk staat de datum van de verschijning van mijn boek diep in mijn hoofd gegrift, maar dat de feitelijke bezorging van mijn eigen exemplaren iets daarvóór plaats zou vinden, stond niet in mijn systeem geprogrammeerd. Terwijl ik met een duf weekendhoofd mijn werk voor de nieuwe werkweek probeer op te pakken, stapt plotseling een goedgemutste man in een shirtje van de postexpres binnen. Olijk informeert de man naar mijn naam en op het moment dat ik mijn hoofd naar links draai, gaat het met een schok door me heen. De man van mijn boek! Met in zijn handen zestig prachtexemplaren van sterformaat!

Even wachten
Ik spring op uit mijn stoel, ren dansend op hem af en gris het pak uit zijn hand. Van mij! Ik breng mijn schat snel in veiligheid. Niemand zal het boek mogen zien voor de onthulling! Wanneer iedereen even later het kantoor verlaten heeft en ik alle ruimte heb om het pakket te openen, houdt iets me tegen. Ik ben er opeens van overtuigd dat er allemaal werk op me ligt te wachten dat nú af moet, waarna ik me voorneem om mijn boek later, in alle rust voor mezelf te onthullen.

Naderend eindpunt
Wanneer ik ’s avonds alleen thuis ben, betrap ik mezelf erop dat ik de ene na de andere nutteloze activiteit ontplooi. Ik verzin met opzet allerlei excuses om mijn boek maar niet te hoeven uitpakken. En wanneer de klok 21:00 uur slaat en het pakketje nog steeds verleidelijk vanaf de keukentafel naar me lonkt, durf ik nog steeds niet. Ik ben bang voor het naderende einde. Ik ben bang om op het punt aan te komen waar ik zo verschrikkelijk lang en hard naar toe heb gewerkt. Opeens is alles waar ik maanden naar uit heb gekeken, bijna voorbij.

Uitstellen
Het doet me denken aan de tocht naar Santiago. Ik herinner me nog zeer goed dat ik al halverwege de tocht bang was voor het eind dat ooit zou komen. En naarmate ik Santiago verder naderde, ging ik steeds langzamer lopen. Om het einde uit te stellen. Hoe verschrikkelijk blij ik ook was met de eindstreep in zicht. En nu ook, hoe verschrikkelijk blij ik ook ben met de verschijning van mijn boek. Het is een vreemd soort mengeling tussen willen eindigen en toch weer niet.

Het moment
Uiteindelijk ga ik rustig zitten en pak met trillende handen mijn boek uit het papier. Ik bekijk mijn boek alsof het uiterst fragiel en breekbaar is. Ik observeer het alsof het ieder moment in stof kan uiteenvallen. Voorzichtig betast ik de voorkant, draai het boek langzaam om en bestudeer de achterkant. Tenslotte draai ik het op z’n zij en bekijk trots de mooie rug. Elke millimeter wordt met ingehouden adem bekeken. Dan sla ik het boek voorzichtig open, ergens in het midden. Ik kijk naar de volle pagina’s voor me en terwijl mijn ogen over het papier schieten, herken ik mijn eigen woorden, mijn eigen zinnen, m’n eigen tekst. En dan dringt het tot me door… ik lees mijn eigen boek!

Cathelijne Paulus van Pauwvliet is makelaar bij een gerenommeerd Amsterdams makelaarskantoor. Ze liep de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela en schreef er een boek over, dat op 17 september bij uitgeverij Ten Have verschijnt: Op hoge hakken naar Santiago Voor Ode blogt zij de komende tijd over de spirituele ervaringen tijdens haar pelgrimsreis, en de uitwerkingen daarvan in haar drukke leven.

Heb je genoten van de blogs? Maak kans op een van de tien exemplaren van Cathelijne's boek. Mail voor 31 oktober naarmailenwin@ode.nl. Vermeld in het onderwerp 'Santiago', en vergeet niet je naam en adres in de mail te zetten.

Meer lezen?
Cathelijne's eerste blog: Een sexy combinatie?
Eerst zijn, dan doen
Het is maar hoe je het ziet

Volg Ode ook op Twitter of Facebook, via de digitale nieuwsbrief, of neem een proefabonnement op Ode voor slechts €3,33 per maand