Droom je in je eentje dan blijf je dromen ...

…droom je samen dan zullen dromen werkelijkheid worden!

Klaarwakker staan we ‘s morgen op de stoep bij de directeur. Hij heeft drie kwartier uitgetrokken om onze plannen en dromen te vernemen.

Aandachtig leest hij ons rapport door. Zijn reactie is opmerkelijk.
 Over de inhoud van het plan wordt namelijk niet gerept. Wel vertelt de directeur n.a.v. ons projectplan dat hij tot nu tevergeefs aansluiting heeft gezocht op het waternet van de naburige universiteit. Vervolgens vertelt hij enthousiast over het eeuwfeest van de school dat volgend jaar zal plaatsvinden. Samen met de bisschop en oud-studenten is hij al aan de voorbereidingen begonnen. Tijdens het eeuwfeest hoopt hij voldoende middelenen te vergaren om op het terrein van de school een nieuw gebouw te plaatsen, daar waar nu slechts de fundamenten zichtbaar zijn.

De beschikbare drie kwartier zijn daarmee ruimschoots voorbij. We hebben ook nog een vragenlijstje bij ons voor de directeur. Voor het beantwoorden daarvan en om verder te praten over ons projectplan maken we een nieuwe afspraak, twee dagen later.

Maar dan blijkt de vogel gevlogen. Er is onverwacht overleg nodig met de bisschop over het komende eeuwfeest. De adjunct neemt, niet voor de eerste keer, de honneurs waar. Ons vragenlijstje wordt afgewerkt. Daarna komt ons projectplan aan de orde. De adjunct gaat zich zichtbaar ongemakkelijk voelen. Zij heeft het plan gelezen. Er is nog geen overleg met de directeur geweest. Toch geeft ze uiteindelijk aan dat ons plan organisatorisch niet past bij de organisatie van de school. We weten genoeg. Het is graag of niet.

Aan het eind van ons projectplan hebben we aangegeven dat de essentie van het plan misschien een blauwdruk kan zijn voor andere scholen. Daar zijn we nog steeds van overtuigd. We zullen zien wie het plan omarmt. Zijn we daarmee aan het einde van het Bishop Westverhaal???

Wat ons betreft niet. Het lot van de dove leerlingen gaat ons zeer ter harte.
Voor veel van deze kinderen is het onderwijs op de middag niet veel meer dan rondhangen. Hun huisvesting is abominabel. Een “pakhuis” vol bedden. Het stapelbed is hun enige zit- lig- en privé-plek.
 Zij hebben geen enkel middel tot hun beschikking om zich te ontspannen en te vermaken na schooltijd en in het weekend. Ook dan is het rondhangen en dat leidt tot veel onnodige ruzietjes. En deze kinderen zijn al zo in het nadeel. Gehandicapt. Ouders die vaak niet naar ze omkijken en hen niet beschouwen als een “human being”.

Wij willen graag m.b.v. het Lejofonds wat speel- en spelmateriaal aanschaffen en een map samenstellen waar het gebruik van elk spel klip en klaar in het Engels staat aangegeven Elk spel en elk materiaal willen we de komende tijd zelf demonstreren zodat er geen twijfel over kan bestaan hoe het materiaal ingezet kan worden.


In deze plannen kan de directeur zich vinden. Hij reageert zelfs enthousiast.