Eerst geloven, dan zien

Toen ik twintig jaar geleden ging mediteren, had ik daarover regelmatig discussies met mijn vader. Hij geloofde er namelijk geen bal van dat er meer tussen hemel en aarde was dan het oog kon zien of het oor kon horen. ‘Meten is weten’ was zijn adagium. ‘Als ik het niet kan zien, bestaat het ook niet’ en ‘eerst zien, dan geloven’ waren andere favorieten.

Mijn vader is natuurlijk niet de enige die zo denkt. De rationele, ‘wetenschappelijke’ benadering van de realiteit heeft de hele westerse wereld in haar greep en is stilaan de nieuwe religie geworden. Het is de manier waarop wij de wereld om ons heen benaderen, de manier waarop wij naar de dingen kijken. Het heeft enige tijd geduurd eer ik door kreeg dat deze benadering van de realiteit net zo bekrompen en beperkend is als welke andere geloofsovertuiging dan ook.

Maar goed, toen ik dus twintig jaar geleden voor het eerst dat meditatiecentrum binnen stapte en te horen kreeg dat ik ging leren contact te maken met dimensies buiten tijd en ruimte en zelfs met God, moest ik gelijk aan mijn vader denken. ‘God? Dimensies buiten tijd en ruimte? En jij gelooft dat?’ Ik hoorde het hem al roepen.

Omdat ik door hem was opgevoed, zat zijn ietwat cynische benadering natuurlijk ook in mij. Bijna had ik me toen omgedraaid en was weggelopen. Ik ben blij dat ik het niet heb gedaan, want nu weet ik dat het spreekwoord ‘eerst zien, dan geloven’ niet klopt. Het is namelijk precies andersom: eerst geloven, dan zien. Pas als je gelooft in de mogelijkheid dat iets zou kunnen bestaan wordt het zichtbaar.

Ik begrijp nu ook dat het geen enkele zin heeft om daarover in discussie te gaan. Mensen die niet in God of dimensies buiten tijd en ruimte geloven, hebben gelijk als ze zeggen dat die niet bestaan. Mensen die er wel in geloven ook.