Mag ik met Boeddha praten?

Op de dag dat Jurriaan Kamp en Max Christern mij vroegen om een wekelijkse blog voor Ode te gaan schrijven, las ik dat het internet in 2010 vol zal zijn. Heb ik weer! Mijn carrière is nog niet begonnen, of hij is al bijna ten einde. AT&T – met 14 miljoen klanten een van de grootste internetaanbieders in de Verenigde Staten – liet op een congres in Londen weten dat het internet in 2010 krakend tot stilstand zal komen door de stortvloed van video’s, foto’s, websites, blogs... En daar ga ik nu dus ook aan meedoen.

Ik beloof u zo min mogelijk woorden te gebruiken. Het doel van mijn blogs is tenslotte om mensen te inspireren zichzelf terug te vinden en eigenlijk is elk woord van een ander dan teveel. Vooral ook omdat ik daarmee het volstrekt absurde idee blijf voeden dat er iemand zou zijn die in staat is om jou naar jezelf te leiden. Ik ben er al een tijdje achter dat verlichting geen proces is, maar een knop. Een besluit.

Toen ik jaren geleden voor Ode een stuk schreef over hoe ik verlicht was geworden (ik kon mijzelf in die tijd nog niet zo goed relativeren), kwamen er in de maanden die daarop volgden regelmatig mensen naar mij toe die mij, de verlichte mens, allemaal diepe levensvragen gingen stellen. Het grappige was dat er op die momenten ook altijd de meest verlichte antwoorden uit mijn mond kwamen. Sommige antwoorden waren zo mooi, dat ik zelf ook aantekeningen ging maken.

Die antwoorden waren dus niet van mij, maar kwamen uit het veld waarin ik was gaan staan: die van de verlichte meester. Als er daarentegen mensen naar mij toe kwamen die het allemaal maar onzin vonden, dan kwamen er helemaal geen verlichte antwoorden uit mijn mond. Logisch ook, want daar hadden ze niet om gevraagd.

Laatst las ik dat zen meester Dennis Merzel, alias Genpo Roshi, na ruim twintig jaar een Spartaanse vorm van zen te hebben beoefend, ineens had ingezien dat het allemaal veel sneller en efficiënter kon. Merzel had een voice dialogue methode geleerd van twee psychologen die hem hielpen met de emotionele problemen van sommige van zijn studenten. Het straffe regime van zit-retraites van negentig dagen, waarbij deelnemers tien uur per dag op een kussen zaten en gedurende deze hele periode slechts twee dagen vrij hadden om hun was te doen, was voor sommigen wat veel geworden.

Hal en Sidra Stone hadden Merzel laten zien dat het mogelijk is om iedere stem binnen de persoonlijkheid te laten spreken. Het enige dat je hoefde te doen, was het beleefd te vragen: say please. Toen Merzel dat deed, hoorde hij de stemmen van de controlefreak, het gekwetste kind, het slachtoffer, de scepticus, enzovoorts.

Op een dag had hij een briljante ingeving: ‘Als al die stemmen aanwezig zijn, waarom zou de stem van de verlichte mens er dan ook niet zijn?’ Merzel vroeg een piepjonge zen-leerling of hij met de stem van de verlichte mens mocht spreken. En ineens sprak die onervaren jongeman met autoriteit over ingewikkelde spirituele zaken. Hij was een Boeddha geworden. Waarom? Omdat iemand het hem beleefd had gevraagd. Zo simpel is dat dus.