Goed nieuws over Afrika, geen nieuws?

Wie aan Afrika denkt, denkt aan armoede, oorlog, honger en kindsoldaten. Vraag een willekeurig iemand op straat naar een arm land, en hij zal Afrika roepen. Ook in de media wordt het continent vaak gepresenteerd als één land. En dat terwijl Afrika uit vierenvijftig staten bestaat met in totaal negenhonderdmiljoen inwoners. In de beeldvorming zijn zij kindsoldaat, of halnaakt met een hongerbuikje, maar zelden in een pak met stropdas. Het continent lijdt duidelijk aan een reputatieprobleem.

En dat terwijl er vele positieve verhalen over Afrika te beschrijven zijn. Vorige week was ik bij de opening van het Movies that Matter festival. Zie ook mijn blog gisteren. De film die we te zien kregen heette Pray the devil back to hell. Een lugubere naam, maar een heel interessant verhaal over een groep dappere Liberiaanse vrouwen die tijdens de bloedige burgeroorlog de strijd aanbinden met de gewelddadige krijgsheren en het corrupte regime van Charles Taylor. De vrouwen – zowel christenen als moslims – eisen een einde aan de gevechten.

Na lange protesten komen er dan uiteindelijk vredesbesprekingen. En als die op niets uit dreigen te lopen, verhinderen de vrouwen dat de onderhandelaars kunnen vertrekken. Op het moment dat er bijna een einde wordt gemaakt aan hun blokkade, zetten ze hun krachtigste wapen in: ze dreigen zich uit te kleden. Iets dat in Afrika buitengewoon vernederend is voor een man. De strategie werkt. Hun demonstraties leiden mede tot het vertrek van Charles Taylor en de verkiezing van het eerste vrouwelijke staatshoofd in Afrika, Ellen Johnson Sirleaf. De vrouwen van Liberia vormen daarmee het levende bewijs dat geweldloos verzet tot succes kan leiden, ook als de traditionele diplomatie heeft gefaald.

Het eerste wat ik mij afvroeg na het zien van deze film is waarom ik dit verhaal nog eerder had gehoord. In de krant lees ik regelmatig over de oorlogen die Afrika teisteren. En ook de vredesbesprekingen van deze oorlog had ik gevolgd. Maar dat een groep vrouwen zo’n belangrijke rol had gespeeld, wist ik niet. Ik vroeg vervolgens aan de mensen om mij heen of die er wel van hadden gehoord. Hoewel de zaal vol mensenrechtendeskundigen zat, kenden de meesten het verhaal niet of nauwelijks. Hoe kunnen de media zoiets gemist hebben? Het verklaart in ieder geval waarom Afrika een imagoprobleem heeft.