In het Editors Blog schrijven Ode-redacteuren over het nieuws en de actualiteit.
Het was een mooi tafereel om ‘live’ te aanschouwen op de avond van de eerste april in het stadhuis van Stockholm: twee voormalig wereldleiders omhelsden elkaar broederlijk op het podium nadat ze beiden de volle zaal inspirerend hadden toegesproken. Bill Clinton en Tony Blair waren op uitnodiging van de Zweedse postcodeloterij – een dochter van de Nederlandse Postcodeloterij – de keynote-speakers op een symposium over het klimaat. Dat deden de heren routineus goed. Ze vertelden geen harde nieuwsfeiten, maar lieten hun ervaren licht vooral schijnen op de mogelijkheden die we juist nu moeten zien om oplossingen te vinden voor de verschillende crises waarmee de wereld worstelt. Een visie die mooi aansluit bij de journalistieke missie van Ode: kijken naar de mogelijkheden, niet naar de beperkingen, ruimte geven aan mensen en ideeën die het verschil maken. Clinton wees op vele mogelijkheden die er nu zijn en hamerde er herhaaldelijk op om de ‘hoe-vraag’ te beantwoorden: hoe gaan we de crisis oplossen? Hij wond zich op over het cynisme dat nog steeds de kop op steekt in de media als er over de klimaatcrisis gesproken wordt. ‘Vaak mag die ene quasi-deskundige klimatoloog weer roepen dat het wel meevalt. Dan denk ik: stel nou eens dat jij het verkeerd hebt? Wat dan? Waarom zou je dat gigantische risico nemen? Je kunt je veel beter richten op de oplossingen voor de klimaatcrisis. Daarmee creëren we nieuwe banen, dat is goed voor de economie en dus goed voor de wereld. Waarom zou je daar tegen kunnen zijn?’, aldus Clinton. Blair had eenzelfde positieve toon en herhaalde wat wereldleiders dezer dagen vaker laten horen: ‘Deze crisis geeft alleen maar extra redenen om nu iets te doen.’ Blairs suggesties waren vooral praktisch van aard. Ambities om in 2050 de CO2-reductie substantieel verlaagd te hebben, zijn goed, zei hij, maar veel te ver weg voor de huidige generatie politici. ‘We hebben interim-doelen nodig’, aldus Blair. En ook: ‘We hebben passie nodig om verandering te brengen, niet alleen droge feiten.’ Het publiek liep weg met de heren, en ook trouwens met de vrouwelijke spreker Wangari Maathai, de Keniase winnares van de Nobelprijs in 2004 die met de passie waarover Blair eerder repte, haar indrukwekkende verhaal vertelde van de Green Belt Movement, het uiterst succesvolle bomenproject in haar land. Na de optredens verdwenen de ‘sterren’, begeleid door een flinke serie beveiligingsagenten naar de VIP-room voor een korte napraatsessie met een handvol genodigden. En voor een foto met diezelfde genodigden. Zo kwam het dat ik samen met oud-burgemeester Ivo Opstelten van Rotterdam een kort gesprek kon voeren met Bill Clinton en hem een Ode kon brengen: ‘here’s an Ode to you, mister president!’ Clinton nam dankbaar het exemplaar aan, zei Ode te kennen en begon een gesprek over de noodzaak van het blijven kijken naar mogelijkheden, naar oplossingen. ‘Er zijn zo ontzettend veel kansen, juist nu, daar moeten we naar kijken.’ Daar is Ode een mooi podium voor, suggereerde ik. Een paar seconden later had Ode er een abonnee bij: Bill Clinton zelf. ‘I want to subscribe to your magazine. Here’s my card.’ En zo kreeg Ode er een prachtige supporter bij op de avond van de eerste april in het stadhuis van Stockholm. En ik zweer u: het was geen grap Read more...
Wie aan Afrika denkt, denkt aan armoede, oorlog, honger en kindsoldaten. Vraag een willekeurig iemand op straat naar een arm land, en hij zal Afrika roepen. Vraag vervolgens naar iets positiefs over het continent en hij zal u het antwoord schuldig blijven. Read more...
Afgelopen zondag was ik moderator bij het Midden-Oosten programma van het Movies that Matter festival in het Utrechtse Louis Hartlooper Complex. Dit festival is een initiatief van Amnesty International en vindt plaats in Utrecht, Den Haag en Amsterdam. Op voorhand dacht ik dat er eigenlijk nauwelijks een link tussen Ode en het festival was. Waar Ode optimistische en positieve verhalen vertelt, belicht Amnesty vooral de donkere kanten van de mensheid. Het bleek een misvatting, de link was er wel degelijk! Read more...


