Ode onderweg naar Kopenhagen: de foto's!   Read more...

Afgelopen zaterdag 12 december was het eindelijk zo ver: de klimaat express met een delegatie duurzaam actieve Nederlanders vertrok naar Kopenhagen voor de VN klimaatconferentie. Voor vertrek maakte de trein eerst een rondje door Nederland om inverschillende steden wethouders te laten instappen en brieven en boodschappen aan de minister op te halen. De aankomst van de Express in Utrecht betekende het startsignaal voor het Beat The Heat Now evenement in de Jaarbeurs.   Read more...

Ode komt met een speciaal Engelstalig nummer vol oplossingen voor klimaatverandering. Het nummer wordt in hoge oplage (>75.000) gratis verspreid aan alle deelnemers van deVN-top in Kopenhagen. De redactie van Ode wil dewereldleiders die in Kopenhagen een nieuw klimaatakkoord voorbereiden, inspireren met honderd pagina’s vol ideeën en oplossingen voor klimaatverandering.   Read more...

Het kan niemand meer ontgaan zijn: we zijn onderweg naar Kopenhagen! En wel met heel veel mensen, organisaties en events tegelijkertijd. Graag lichten we de komende week een aantal initiatieven uit die een positieve bijdragen leveren aan de VN klimaat-conferentie. Vandaag: Beat the Heat Now.   Read more...

Het kan niemand meer ontgaan zijn: we zijn onderweg naar Kopenhagen! En wel met heel veel mensen, organisaties en events tegelijkertijd. Graag lichten we de komende week een aantal initiatieven uit die een positieve bijdragen leveren aan de VN klimaat-conferentie. Allereerst: The Road to Copenhagen.   Read more...

Afgelopen weekend stond in het teken van de conferenties voor wereldverbeteraars. Ode bezocht het veelbesproken TEDxAmsterdam congres en ook de European Summit for Global Transformation in Rotterdam. Lees hier meer over de inspiratie en de verschillen in aanpak van deze twee bijeenkomsten.   Read more...

Sinds het woord pandemie is gevallen in Nederland, is het hele land plotseling in de ban van gezond leven. Dat klinkt ook logisch, maar ik blijf het fascinerend vinden hoe groot de rol is van angst bij dit soort gedragsveranderingen. Om maar te zwijgen van de media, de grootste aanjager van die angst. Op nu.nl lees ik elke week weer over stervende kinderen en de noodzaak tot vaccineren. Toch vind ik via Google ook ruim een miljoen pagina’s over ‘Mexicaanse griep valt wel mee’. Naar wie moeten we luisteren? Zelfs de overheid lijkt af en toe de regie kwijt te zijn over deze pandemie.   Read more...

Het is al jaren een favoriet nummer van me, maar sinds kort weet ik dat de mooiste uitvoering van Stand by Me van Ben E. King er eentje is waarop musici uit alle delen van de wereld samenspelen. Via het unieke muziekproject Playing for Change van Mark Johnson en Enzo Buono zijn muzikanten en artiesten samengebracht die ieder hun eigen partij spelen en daarmee dit nummer tot iets heel bijzonders maken.   Read more...

I love tea. And I love a little something sweet in it. Yet I have learned that it’s better to avoid too much sugar. Not so much for the fear of gaining weight (not exactly my problem) but because sugar tends to feed the wrong kind of processes in our body. So I was happy that, quite a few years ago, I found stevia. Stevia is a plant from the Amazone with very sweet leaves. Stevia is much sweeter than sugar, yet it has no calories or any of the other bad effects that sugar has. Stevia is available in drops and as a powder. You can get it in natural food stores as a… supplement. Yes, stevia is not supposed to be an alternative for sugar. It can only be sold as a supplement. At least that was the case until the Food and Drug Administration (FDA) approved stevia for use as an alternative sweetener in food just a few days ago.

This is a very important breakthrough. Lots of people use “light” versions of all kinds of food products. These products are sweetened with artificial sweeteners like aspartame. These artificial sweeteners have been suspect. Some studies seem to indicate that they are carcinogenic. Others suggest that they support rather than fight obesity. Although science may not have given the final verdict on these artificial sweeteners yet, there are good reasons to avoid these as much as possible.   Read more...

Het was een mooi tafereel om ‘live’ te aanschouwen op de avond van de eerste april in het stadhuis van Stockholm: twee voormalig wereldleiders omhelsden elkaar broederlijk op het podium nadat ze beiden de volle zaal inspirerend hadden toegesproken. Bill Clinton en Tony Blair waren op uitnodiging van de Zweedse postcodeloterij – een dochter van de Nederlandse Postcodeloterij – de keynote-speakers op een symposium over het klimaat. Dat deden de heren routineus goed. Ze vertelden geen harde nieuwsfeiten, maar lieten hun ervaren licht vooral schijnen op de mogelijkheden die we juist nu moeten zien om oplossingen te vinden voor de verschillende crises waarmee de wereld worstelt. Een visie die mooi aansluit bij de journalistieke missie van Ode: kijken naar de mogelijkheden, niet naar de beperkingen, ruimte geven aan mensen en ideeën die het verschil maken. Clinton wees op vele mogelijkheden die er nu zijn en hamerde er herhaaldelijk op om de ‘hoe-vraag’ te beantwoorden: hoe gaan we de crisis oplossen? Hij wond zich op over het cynisme dat nog steeds de kop op steekt in de media als er over de klimaatcrisis gesproken wordt. ‘Vaak mag die ene quasi-deskundige klimatoloog weer roepen dat het wel meevalt. Dan denk ik: stel nou eens dat jij het verkeerd hebt? Wat dan? Waarom zou je dat gigantische risico nemen? Je kunt je veel beter richten op de oplossingen voor de klimaatcrisis. Daarmee creëren we nieuwe banen, dat is goed voor de economie en dus goed voor de wereld. Waarom zou je daar tegen kunnen zijn?’, aldus Clinton. Blair had eenzelfde positieve toon en herhaalde wat wereldleiders dezer dagen vaker laten horen: ‘Deze crisis geeft alleen maar extra redenen om nu iets te doen.’ Blairs suggesties waren vooral praktisch van aard. Ambities om in 2050 de CO2-reductie substantieel verlaagd te hebben, zijn goed, zei hij, maar veel te ver weg voor de huidige generatie politici. ‘We hebben interim-doelen nodig’, aldus Blair. En ook: ‘We hebben passie nodig om verandering te brengen, niet alleen droge feiten.’ Het publiek liep weg met de heren, en ook trouwens met de vrouwelijke spreker Wangari Maathai, de Keniase winnares van de Nobelprijs in 2004 die met de passie waarover Blair eerder repte, haar indrukwekkende verhaal vertelde van de Green Belt Movement, het uiterst succesvolle bomenproject in haar land. Na de optredens verdwenen de ‘sterren’, begeleid door een flinke serie beveiligingsagenten naar de VIP-room voor een korte napraatsessie met een handvol genodigden. En voor een foto met diezelfde genodigden. Zo kwam het dat ik samen met oud-burgemeester Ivo Opstelten van Rotterdam een kort gesprek kon voeren met Bill Clinton en hem een Ode kon brengen: ‘here’s an Ode to you, mister president!’ Clinton nam dankbaar het exemplaar aan, zei Ode te kennen en begon een gesprek over de noodzaak van het blijven kijken naar mogelijkheden, naar oplossingen. ‘Er zijn zo ontzettend veel kansen, juist nu, daar moeten we naar kijken.’ Daar is Ode een mooi podium voor, suggereerde ik. Een paar seconden later had Ode er een abonnee bij: Bill Clinton zelf. ‘I want to subscribe to your magazine. Here’s my card.’ En zo kreeg Ode er een prachtige supporter bij op de avond van de eerste april in het stadhuis van Stockholm. En ik zweer u: het was geen grap   Read more...

Wie aan Afrika denkt, denkt aan armoede, oorlog, honger en kindsoldaten. Vraag een willekeurig iemand op straat naar een arm land, en hij zal Afrika roepen. Vraag vervolgens naar iets positiefs over het continent en hij zal u het antwoord schuldig blijven.   Read more...

Afgelopen zondag was ik moderator bij het Midden-Oosten programma van het Movies that Matter festival in het Utrechtse Louis Hartlooper Complex. Dit festival is een initiatief van Amnesty International en vindt plaats in Utrecht, Den Haag en Amsterdam. Op voorhand dacht ik dat er eigenlijk nauwelijks een link tussen Ode en het festival was. Waar Ode optimistische en positieve verhalen vertelt, belicht Amnesty vooral de donkere kanten van de mensheid. Het bleek een misvatting, de link was er wel degelijk!   Read more...

Typische ervaring: ik bel vanuit Davos naar Nederland en krijg meteen de vraag gesteld: ‘En, hoe was dat relletje met Erdogan?’ Welk relletje, vroeg ik? Gemist dus. Ik zat toen in de zaal die ik hier het meest heb bezocht: die van het World Food Program. Maar wat me fascineert is het feit dat alle media die dit Forum coveren, meteen en massaal op dat ene relletje duiken. Voorpaginanieuws! Wat is de rel? Premier Erdogan van Turkije is boos opgestapt na een forumdiscussie waarin hij samen zat met de Israëlische premier Peres. Peres kreeg in zijn ogen teveel spreektijd en toen Erdogan kort wilde reageren, werd zijn spreektijd beperkt door de debatleider (een columnist van de Financial Times) omdat de sessie al te ver uitgelopen was. Het is niet dat ik dit geen nieuws vind, maar het is op z’n zachtst gezegd frappant dat dit bericht massaal als Het Nieuws van Davos wordt opgepikt. De tv-journaals brengen het – er zijn immers beelden van de boos wegwandelende Erdogan; de kranten nemen vrijwel altijd het nieuws van de tv-journaals over, klein of groot en de weekbladen komen er ongetwijfeld nog op terug en analyseren er dan nog even lekker op los (de suggestie is intussen al gewekt dat Erdogan een groot toneelstuk heeft opgevoerd om zijn populariteit in eigen land een boost te geven). Enfin, zijn we allemaal veel wijzer geworden met dit nieuws uit Davos? Voegt dit veel toe in de toch al zo complexe discussie over de toestand in het Midden-Oosten? Was dit werkelijk het meest belangwekkende dat er daar in de Zwitserse sneeuw langskwam? De vraag stellen, is ‘m beantwoorden: nee. Maar de traditionele media zullen altijd aandacht geven aan dergelijke waan-van-de-dag-relletjes. Zelf heb ik het als moderne nieuwsconsument werkelijk niet gemist, hoewel ik op steenworp afstand zat. Wat ik op dat moment meemaakte? Gek genoeg ging dat ook over het Midden-Oosten: DSM heeft samen met het World Food Program in recordtijd een soort koekreep ontwikkeld die op dit moment wordt verspreid onder zoveel mogelijk kinderen in de Gaza-strook. Het is een in zilverfolie verpakte reep van biscuit en een vulling van dadels, een van de favoriete lokale lekkernijen in het Midden-Oosten. In de vulling zijn de belangrijkste voedingsstoffen verwerkt die met name kinderen die weinig te eten krijgen, nodig hebben. DSM-baas Feike Sijbesma vertelde er trots maar bescheiden over; WPF’s executive director Josette Sheeran deelde de repen uit aan de aanwezigen. Mooi nieuws, dacht ik nog. Maar de wereld kreeg vooral te horen over het relletje verderop. Het blijft een wonderlijke disbalans in de nieuwsvoorziening dat goed nieuws het vrijwel altijd verliest van slecht nieuws. Daarom tot slot maar een link naar de website van DSM waarop meer te lezen staat over de samenwerking tussen het Nederlandse concern en het World Food Program. Dat vind ik belangrijker nieuws dan het relletje tussen Erdogan en Peres.

www.dsm.com/nl_NL/html/sustainability/world_food_programme.htm   Read more...

De Zweedse minister van buitenlandse zaken Carl Bildt noemt het ‘het beste diner van het World Economic Forum’. Voormalig VN-voorman Kofi Annan wilde het absoluut meemaken ondanks zijn drukke schema. De lijst genodigden van het diner donderdagavond voor het World Food Program-dinner was lang en indrukwekkend. En dat is goed nieuws: tussen alle gesomber over de kredietcrisis is er ook aandacht voor het wereldvoedselprobleem.   Read more...

Het contrast kan niet groter, maar daardoor is de impact enorm. Midden in Davos, op steenworp afstand van de vergaderzalen waar de deelnemers aan het World Economic Forum oplossingen bespreken voor de crisis, is een vluchtelingenkamp ingericht. Een paar keer per dag kunnen deelnemers aan het forum hier zelf ervaren hoe het leven van een vluchteling is. Schokkend echt, indrukwekkend nagebootst. De impact van de tour die anderhalf uur duurt, is groot. Gistermiddag ben ik meegeweest. Elke deelnemer krijgt, na een korte introductie, een nieuwe naam, een kaartje waarop staat dat je ook nog ondervoed of ziek bent, dat je wel of geen ouders meer hebt. Je krijgt een paar minuten om je in te leven in je nieuwe identiteit. Ik werd een jongetje van 8, boerenzoon, zwaar ondervoed en zonder enige bezittingen. Ik ben zelf vader van een zoontje van 8 en probeer me zo goed mogelijk in te leven hoe hij dit zou ervaren.   Read more...

De charme van Davos, zeggen vaste bezoekers van het World Economic Forum, is dat de machtigen der aarde een paar dagen samenzitten om in een klein bergdorp de problemen van de wereld te bespreken. Wandel door de straten van Davos en je raakt hoe dan ook onder de indruk van de aanwezigheid van wereldleiders en CEO’s. Elk jaar komen ze hier om in informele setting praten over oplossingen voor de wereldproblemen. Maar anders dan in alle voorgaande jaren is de vrijblijvendheid die die gespreken ook vaak kenmerkte nu verdwenen. De wereld is in crisis en hier in Davos gaat het er komende dagen vooral om om te kijken waar oplossingen liggen. Dat maakt het Forum dit jaar vanuit journalistiek oogpunt interessanter. En Ode – altijd al gericht op oplossingen – krijgt de kans mee te kijken wie met concrete plannen komt om het somberen te keren. Want gesomberd wordt er wel: de eerste dagen overheerst het crisisgevoel. De eerste persberichten die het organisatiecomité uit laat gaan, draaien om waarschuwingen voor de economische en politieke consequenties van de crisis. Ik ben hier gaan zoeken naar gesprekken waar oplossingen en inspirerende plannen worden gepresenteerd. En gelukkig zijn die er ook, al is het goed zoeken want het Forum praat over zoveel verschillende zaken dat je snel focus verliest.   Read more...

De Odemobiel

Zoals u in ons laatste nummer van Ode kon lezen, rijdt de redactie sinds kort in de ‘Odemobiel’: een rode Toyota Prius met vrolijke opdruk van onze jongste campagne. ‘Optimisme is nu overal verkrijgbaar’, staat er in fleurige letters op de zijkanten geschreven.   Read more...

Voor ik afgelopen oktober op de redactie van Ode terechtkwam, werkte ik bij de mensenrechtenorganisatie Amnesty International. Op het eerste gezicht lijken deze twee nogal verschillend: Amnesty rapporteert over de donkere kanten van de mensheid en tot welke wreedheden zij in staat is, terwijl Ode juist gelooft in optimisme en bericht over positieve veranderingen. Toch zie ik nu ik hier zit ook overeenkomsten. Bovendien zou ik vanuit ‘Odeaans’ perspectief Eleanor Roosevelt, de weduwe van de Amerikaanse president en een van de initiatiefnemers van deze verklaring, wel een intelligente optimist willen noemen. Voor Amnesty schreef ik onderstaand verhaal, waarin de rol van Roosevelt uitgebreid aan bod komt. Vandaag op de zestigste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens past dat verhaal voor mijn gevoel ook goed op deze plek.   Read more...

Zo'n twintig jaar geleden beleefde ik op deze dag, 5 december, een prachtige Pieten-ervaring door samen met de beste Sinterklaas van Nederland na Bram van der Vlugt (te weten: Jaap Nawijn) bij de familie Hazes thuis in Vinkeveen het familiefeest mee te vieren. Het werd een onvergetelijke avond en ik heb de anecdote zo vaak ongevraagd verteld dat collega's van de krant waar ik toen werkte een paar jaar geleden zeiden: schrijf het eens op! En zo belandde n onderstaand verhaal ooit op de achterpagina van NRC Handelsblad. En nu dan ook maar hier op de website van Ode, want Sint mag je toch tot de intelligentere optimisten op deze aarde rekenen. Een ode aan Sint, aan Hazes en aan deze mooie Hollandse traditie!

Sinterklaas is dol op fooi Sint en Piet van de Sinterklazencentrale gaan op bezoek bij zanger André Hazes. De man 700 gulden rijker vertrekken de studenten 's nachts om één uur bij de zanger. `Zeg meneer Hazes, was dat geen leuke grap?'   Read more...