Ode in Davos: speuren naar oplossingen

De charme van Davos, zeggen vaste bezoekers van het World Economic Forum, is dat de machtigen der aarde een paar dagen samenzitten om in een klein bergdorp de problemen van de wereld te bespreken. Wandel door de straten van Davos en je raakt hoe dan ook onder de indruk van de aanwezigheid van wereldleiders en CEO’s. Elk jaar komen ze hier om in informele setting te praten over oplossingen voor de wereldproblemen. Maar anders dan in alle voorgaande jaren is de vrijblijvendheid die die gespreken ook vaak kenmerkte nu verdwenen. De wereld is in crisis en hier in Davos gaat het er komende dagen vooral om om te kijken waar oplossingen liggen.

Dat maakt het Forum dit jaar vanuit journalistiek oogpunt interessanter. En Ode – altijd al gericht op oplossingen – krijgt de kans mee te kijken wie met concrete plannen komt om het somberen te keren. Want gesomberd wordt er wel: de eerste dagen overheerst het crisisgevoel. De eerste persberichten die het organisatiecomité uit laat gaan, draaien om waarschuwingen voor de economische en politieke consequenties van de crisis. Ik ben hier gaan zoeken naar gesprekken waar oplossingen en inspirerende plannen worden gepresenteerd. En gelukkig zijn die er ook, al is het goed zoeken want het Forum praat over zoveel verschillende zaken dat je snel focus verliest.

Ik zal komende dagen een paar voorbeelden hier bespreken van oplossingsgerichte gesprekken. De eerste maakte ik zojuist mee tijdens een besloten ontbijtsessie van het World Food Program. Vorig jaar lanceerde WFP de campagne ‘Fill the Cup’ waarin de rode beker centraal staat. De beker is het symbool geworden van de organisatie en geeft aan hoe weinig er nodig is om een verschil te maken voor een kind in een ontwikkelingsland. WFP vult de beker in deze landen vaak met warme pap als onderdeel van de gratis schoollunch. 20 Miljoen kinderen verspreid over de wereld krijgen op die manier de basis voedingsmiddelen binnen. Kosten: 25 dollar per dag. Maar het probleem is nog lang niet opgelost; het groeit alleen maar en in sommige landen neemt het een alarmerende omvang aan.

Aan het ontbijt in de speciale tent die het WFP naast het oude Nederlandse astmacentrum in het centrum van Davos heeft laten opzetten, zat de top van de internationale voedingsmiddelenindustrie. Onder hen de bazen van DSM en Unilever; host was Peter Bakker van TNT, een van de sponsors van het WFP. Anderhalf uur praten en luisteren leverde een heldere conclusie op: we moeten hier samenwerken om succes te hebben. De industrie heeft specifieke kennis hoe voedsel voor de armsten de noodzakelijke vitaminen en mineralen kan bevatten; het WFP heeft de kennis en de mensen in huis om het voedsel op de juiste plekken te krijgen. Wie kan wat concreet doen?, vroeg Unilever-baas Paul Polman daarom. Het WFP-antwoord kwam meteen: stuur een ervaren, seniore kracht onze kant op om de samenwerking snel en concreet in te vullen. En laten we beginnen in de landen waarvan wij weten dat ze een regering hebben die van voeding en voedselveiligheid een echt serieus onderwerp hebben gemaakt. Voorbeelden: Ghana, Malawi, Zambia, Bangladesh.

Hoe werkt het WEF vervolgens? In de nazit, vaak achter echt gesloten deuren, worden de details in de steigers gezet. En de praktijk is simpel: als de baas er de schouders onder zet en zo’n actie concreet maakt, ligt de oplossing al snel voor het oprapen. Dat is het forum op z’n best. En terwijl hier om de hoek nu Bill Clinton op het podium wordt gehesen om zijn reflecties op de crisis te geven – dat blijven de hoofdattracties van het Forum – werd aan de voet van het astmacentrum een stevige stap gezet in nieuwe oplossingen van het wereldvoedselprobleem. Ode speurt verder naar dit soort verhalen in de sneeuw. Snel meer!

Voor meer informatie over het World Food Program: beta.wfp.org Voor het laatste nieuws, filmpjes en presentaties van het WEF, kijk op: www.weforum.org