De ontmoeting van wetenschap en spiritualiteit

‘Science has proof without any certainty. Creationists have certainty without any proof.’ Het is een citaat van de twintigste-eeuwse antropoloog Ashley Montague dat ik vandaag zag staan onderaan een email van een vriendin die wetenschapper is.

De strijd tussen wetenschappers en gelovigen vind ik altijd een wat vermoeiend schouwspel. De twee kampen praten volledig langs elkaar heen. Dat is ook heel logisch; ze praten over twee heel verschillende zaken. Religie gaat over de vraag hoe we ons dagelijks bestaan zin kunnen geven; wetenschap over hoe de wereld om ons heen is georganiseerd. (In Ode heeft Tijn Touber overigens eens een mooi essay geschreven over hoe de moderne wetenschap steeds meer inzicht probeert te verkrijgen in de niet-materiële werkelijkheid.)

Onlangs waren de uitreikingen van de Templeton Prize, een jaarlijkse beloning voor een persoon die ‘an exceptional contribution to affirming life's spiritual dimension, whether through insight, discovery, or practical works’ heeft geleverd. Winnaars zijn onder meer Moeder Teresa, de Russische schrijver Alexandr Solsjenitzyn en de Amerikaanse predikant Billy Graham. Welnu, onlangs is die prijs gegaan naar Francisco J. Ayala, een Spaans-Amerikaanse bioloog die ervan overtuigd is dat wetenschap en religie keurig naast elkaar kunnen bestaan. Niet dat Ayala een creationist is, overigens. Sterker, hij vindt het maar niks als mensen de Bijbel lezen alsof het een studieboek is.

Het mooie inzicht van Ayala is, wat mij betreft, dat de evolutieleer volgens hem een verklaring biedt voor het bestaan van het kwaad ondanks de vermeende alomtegenwoordigheid van God. Ayala betoogt dat het kwaad niet door God is ontworpen, maar een soort bij-product is van de werking van het universum.

Meer informatie over Ayala is hier te vinden.

Foto: Clifford Shirley/Templeton Prize/PA